Αλλαγή πλεύσης....

Αγαπητοί μου συμπολίτες τους μπλογκοχωριού από αυτή τη στιγμή το ταπεινό drteddy.blogspot.com δίνει τη θέση του στο www.drteddy.gr. Παρακαλώ ενημερώστε τα links και τα feeds σας. Ευχαριστώ!

Καλό blogging!
DrTeddy

Flickr Slideshow σε blog posts

Για όσους έχουν λογαριασμό και φωτογραφίες στο Flickr, μπορούν εύκολα να ενσωματώσουν παρουσιάσεις (slideshows) σε καταχωρήσεις του (ή των) blog ή άλλων σελίδων τους. Στην ιστοσελίδα Pictobrowser βάζετε απλά το όνομα του λογαριαμού που διατηρείτε στο Flickr, επιλέγετε sets ή tags, κάνετε όποιες μορφοποιήσεις επιθυμείτε για τον τρόπο που θα φαίνεται η παρουσίαση σας, δημιουργείτε τον κώδικα και τον ενσωματώνετε σε ένα post του blog σας. Εύκολο και εντυπωσιακό...

[πηγή]

H "γκρίνια" της ημέρας (19)

Άσχημα είναι ακόμη τα ποσοστά χρήσης του Διαδικτύου στα ελληνικά νοικοκυριά, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Από τη μια οι καθυστερήσεις των ISP, από την άλλη οι ακόμη υψηλές τιμές, αλλά και η νοοτροπία του Έλληνα που δεν έχει και την καλύτερη σχέση με οτιδήποτε τεχνολογικό και καινοτόμο. Η μηχανογράφηση του δημόσιου τομέα μάλλον έχει φέρει αύξηση της γραφειοκρατίας σε μερικές περιπτώσεις, παρά διευκολύνει καταστάσεις.

Στο σχολείο, για παράδειγμα, από τότε που το e-mail έγινε μέρος της γραμματειακής καθημερινότητάς του, μάλλον αυξήθηκε η χαρτούρα παρά μειώθηκε. Συχνά μας ζητούν να αποστείλουμε στοιχεία με ηλεκτρονικό τρόπο, αλλά συγχρόνως τα ίδια ακριβώς τα θέλουν με το συμβατικό ταχυδρομείο. Έτσι απλά «για να είμαστε σίγουροι», φαντάζομαι πως είναι η δικαιολογία. Ο Έλληνας δυστυχώς διακατέχεται ακόμη από τεχνολογοφοβία. Ναι μεν αυξάνονται τα ποσοστά των νοικοκυριών που έχουν γρήγορο και μόνιμο internet, αυξάνεται όμως η ορθή χρήση του; Ξέρουμε πώς να το χρησιμοποιήσουμε παραγωγικά και αποδοτικά ή απλώς είμαστε μέτοχοι σε αυτό που λέγεται μόδα;

«Έμαθα πως ο γείτονας κατεβάζει τραγούδια και ταινίες τζάμπα, θέλω κι εγώ!»

Το μυστήριο λύθηκε!

Αν αναρωτιέστε γιατί οι Αμερικάνοι βγάζουν τον George W. Bush πρόεδρο σας έχω επιτέλους την απάντηση. Η παραπάνω φωτογραφία (κλίκ για μεγέθυνση) δείχνει το πλήθος των WiFi hotspots στη Νέα Υόρκη. Άμα τρως τέτοια ακτινοβολία στο κεφάλι όταν πας στις κάλπες είναι να μην τον ψηφίσεις τον μαλάκα; Κανονική πλύση εγκεφάλου...

Έλεος ρε παιδιά...

Δηλαδή όταν βλέπουμε ειδήσεις πρέπει να ανατριχιάζουμε; Ήταν ανάγκη να μας δείξει το MEGA (και άλλα κανάλια φαντάζομαι) την αυτοκτονία μιας κοπέλας καμικάζι κάπου στην Ινδία που κατέγραψαν οι κάμερες ασφαλείας; Η δύστυχη που με αυτόν τον τραγικό τρόπο πήγε να διεκδικήσει τα δίκια της σε κάποιον υπουργό έγινε βορά των ειδησεογραφικών πρακτορείων ανά τον κόσμο. Μάλιστα το έδειξαν 2-3 φορές και με ζουμ πάνω στην επίμαχη σκηνή μήπως και χάσουμε κανένα καρέ και δεν “ενημερωθούμε”... Λίγη ντροπή ρε γαμώτο... Η φρίκη έχει και τα όριά της

Και η μοναξιά θέλει την...TV της

Βαριέμαι...βλέπω τηλεόραση. Θέλω να "χαλαρώσω"...βλέπω τηλεόραση. Τρώω...βλέπω τηλεόραση. Δε θέλω να ασχολήθω με την οικογένειά μου...βλέπω τηλεόραση. Είμαι νέος ή ηλικιωμένος...βλέπω τηλεόραση. Θέλω να...ξοδέψω...αγοράζω κι άλλη τηλεόραση.

Πρόσφατη έρευνα για λογαριασμό της ΝΕΤ δείχνει τα τραγικά ποσοστά των ωρών (ετών αθροιστικά) που περνούν οι Έλληνες μπροστά στο γυαλί. Το 30% περίπου παρακολουθεί πάνω από 4 ώρες την ημέρα -κανονικό ναρκωτικό δηλαδή. Φαντάζομαι πως άμα γίνει μια έρευνα για την ανάγνωση βιβλίων, για την άθληση ή πολιτιστικές δραστηριότητες τα ποσοστά θα είναι ελάχιστα εώς ανύπαρκτα. Το τραγικό είναι πως στο "γιατί ανοίγουμε την τηλεόραση" πολλοί απάντησαν επειδή "νιώθω μοναξιά" και λιγότεροι "θέλω να δω κάτι".

Η σίγουρη λύση. Πιάνω το τηλεκοντρόλ, την πέφτω στον καναπέ και γεμίζοντας το μυαλό μου με άχρηστα (τις περισσότερες φορές) ηλεκτρομαγνητικά κύματα έχω την αίσθηση πως λύθηκαν όλα τα προβλήματά μου... εντάξει, ό,τι πείτε...

Άντε και καλό μας μήνα

[πηγή]

Η “γκρίνια” της ημέρας (18)

Ο Συνήγορος του Καταναλωτή είναι μια Ανεξάρτητη Αρχή που εποπτεύεται από το Υπουργείο Ανάπτυξης. Λειτουργεί ως εξωδικαστικό όργανο συναινετικής επίλυσης των καταναλωτικών διαφορών, αλλά και ως συμβουλευτικός θεσμός στο πλευρό της πολιτείας για τη θεραπεία προβλημάτων που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές του. Στην ετήσια έκθεσή του (Ιούνιος 2006 - Μάιος 2007) αναφέρονται όλες εκείνες οι περιπτώσεις που οι πολίτες αδικούνται από το δημόσιο και προτείνει διαδικασίες φιλικής επίλυσης των αδικιών ή τις σωστές ενέργειες που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να βρούμε το δίκιο μας (λέμε τώρα...).

Ένα μεγάλο μέρος της έκθεσης αναφέρεται στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες και στη ΔΕΗ. Οι διαμαρτυρίες των καταναλωτών αφορούν σε αδιευκρίνιστες υψηλές χρεώσεις, που δεν αντιστοιχούν στα ποιοτικά δεδομένα της παρεχόμενης υπηρεσίας, τεράστιες καθυστερήσεις στην ενεργοποίηση των υπηρεσιών και κυρίως μικρές ταχύτητες σύνδεσης, παρόλο που πληρώνουμε υψηλότερες.

Από την άλλη η ΔΕΗ δείχνει ασυνέπεια στα κατ’ οίκον ραντεβού για την επίλυση τεχνικών βλαβών, ζημίες συσκευών από τις αιφνίδιες αυξομειώσεις της τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος (εδώ που μένω αυτό είναι καθημερινό φαινόμενο ακόμη και με ιδανικές καιρικές συνθήκες), ενώ φυσικά απορρίπτει οποιαδήποτε αιτήματα για αποζημίωση των καταναλωτών.

Τα τελευταία χρόνια όλα αυτά αποτελούν το μεγάλο φιλοσοφικό ερωτημά μου: θα έρθει ποτέ κάποια στιγμή στο μέλλον που τα εγγόνια μας (τα παιδιά μας αποκλείεται) θα μπορούν να ζουν σ’ ένα κράτος πιο ανθρώπινο; Κι όταν χρειάζεται να το καταγγείλουν να μην παθαίνουν τα νεύρα τους;

Η “γκρίνια” της ημέρας (17)

Το ΥΠΕΧΩΔΕ επέβαλε πρόστιμα συνολικού ύψους περίπου 700.000 ευρώ σε εταιρείες που μολύνουν με τα απόβλητά τους τη λίμνη Κορώνεια στο νομό Θεσσαλονίκης. Η οικολογική καταστροφή του οικοσυστήματος της περιοχής δεν εξαγοράζεται με οποιοδήποτε πρόστιμο όσο υψηλό και να είναι. Η υπόθεση Κορώνεια είναι πλέον τελειωμένη και είναι ζήτημα λίγων ετών η ολική εξαφάνισή της. Θα δείχνουμε κάποτε στα παιδιά μας το σκασμένο από τη δίψα έδαφος και θα τους διηγούμαστε για τα ψάρια που κολυμπούσαν κάποτε εκεί πέρα.

Κατά πόσο θα εισπραχθούν τα πρόστιμα από τις νομαρχίες και τους δήμους είναι μια άλλη ιστορία. Εδώ η μη απορροφητικότητα 20 εκατομμυρίων ευρώ από τη νομαρχία Θεσσαλονίκης (βλέπε Πανίκας), προκάλεσε την παρέμβαση του εισαγγελέα, αλλά αν έχετε κανένα νέο πείτε μου. Τι να σου κάνουν 700 ψωροχιλιάρικα όταν δεν είσαι ικανός -ενώ στα δίνουν στο πιάτο- να διαχειριστείς και να εκμεταλλευτείς αποδοτικά εκατομμύρια ευρώ.

Πρόστιμα, πρόστιμα, πρόστιμα, αλλά αποτέλεσμα μηδέν...

Νέο σπίτι... (από βδομάδα ελπίζω)

Ετοιμάζω ριζικές αλλαγές. Προς το παρών το www.drteddy.gr θα “δείχνει” σε wordpress περιβάλλον, αλλά χωρίς περιεχόμενο. Αυτό το blog συνέχιζει να λειτουργεί κανονικά (drteddy.blogspot.com) μέχρι νεωτέρας. Παρακαλώ ενημερώστε τα links σας.

(Si) licon = Πυρίτιο

Το μέλλον των υπολογιστών

Η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής με βάση τη σιλικόνη αποτελεί σήμερα τον κανόνα της βιομηχανίας, ωστόσο πολλοί ερευνητές αναζητούν νέες μεθόδους κατασκευής ακόμη ισχυρότερων υπολογιστών.

Για το μέλλον των υπολογιστών δεν ξέρω, αλλά για το μέλλον των μεταφραστών έχω κάποιες ανησυχίες... Silicon (συμβολίζεται με Si στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων, που μαθαίναμε στη χημεία στο σχολείο) είναι το πυρίτιο και όχι το κολλώδες υλικό που χρησιμοποιείται για τη μόνωση της....μπανιέρας μας και ονομάζεται σιλικόνη. (Και επειδή η λέξη είναι ίδια στην αγγλική γλώσσα καλό είναι να κάνουμε λίγη έρευνα μιας και ενημερώνουμε το κοινό).

Άσχετο, αλλά το συγκεκριμένο άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον...

H "γκρίνια" της ημέρας (16)

"Νιώθω προσβεβλημένος" δήλωσε ο υπουργός Παιδείας όταν επισκέφτηκε το "βομβαρδισμένο" σχολείο του Παγκρατίου όπου δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο από τους καταληψίες, εξωσχολικούς και μη. Οι ζημιές εκτιμώνται γύρω στο 1 εκατομμύριο ευρώ, ποσό που θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι έλληνες φορολογούμενοι που απαιτούμε δωρεάν και υψηλού επιπέδου παιδεία για τα παιδιά μας. Μόνο τα ντουβάρια έχουν μείνει όρθια στο κτίριο του σχολείου, οι καταστροφές στον εξοπλισμό και την υλικοτεχνική υποδομή είναι πρωτοφανείς και δείχνουν ότι οι βάνδαλοι εξάντλησαν το μένος και την αγριότητά τους.

Έτσι είναι οι "δίκαιοι αγώνες" των μαθητών γίνονται μπούμερανγκ, όταν γίνονται για το χαβαλέ, χωρίς οργάνωση και κυρίως χωρίς αιτήματα. Ο δήμαρχος Αθηναίων δήλωσε πως οι ένοχοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά και κυρίως πρόκειται για εξωσχολικούς. Φέξε μου και γλίστρησα. Όπως "τιμωρούνται" χρόνια τώρα, οι γνωστοί άγνωστοι κουκουλοφόροι, όπως "τιμωρούνται" οι φοροφυγάδες, οι έμποροι με τα χαλασμένα προϊόντα, οι λαθρέμποροι πετρελαίου και τόσοι άλλοι.

Από την άλλη έθιξε και ένα άλλο σωστό ζήτημα επισημαίνοντας την απουσία συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Τα σχολεία μας δεν είναι ευθύνη μόνο των εκπαιδευτικών, των εκάστοτε υπουργών ή των μαθητών. Σημαντικό και κύριο ρόλο πρέπει να παίζουν οι γονείς-φορολογούμενοι που, θεωρητικά, θέλουν να μορφωθούν τα παιδιά τους. Δυστυχώς, και μιλώ από προσωπική εμπειρία, οι γονείς γίνονται όλο και πιο αδιάφοροι. Υπάρχουν τα φροντιστήρια και είναι ήσυχοι(;) νομίζοντας ότι η παραπαιδεία είναι ποιοτικότερη από την δημόσια και δωρεάν παιδεία, οπότε το σχολείο, σε όλες τις βαθμίδες, καταντά κέντρο μεταγωγών, απλά "για να πάρουν τα παιδιά μας ένα χαρτί". Το παρατηρώ έντονα και στο δικό μου σχολείο. Λίγοι είναι οι γονείς που έρχονται τακτικά να ενημερωθούν για την πρόοδο των παιδιών τους. Οι υπόλοιποι εμφανίζονται όταν είναι να πάρουν τον "έλεγχο", μερικοί μάλιστα δεν εμφανίζονται καθόλου. Βέβαια, η κριτική πάντα κριτική. "Γιατί το ένα, γιατί το άλλο", γκρίνια και μιζέρια "για τα χάλια του σχολείου, δεν έχουν αίθουσες, δεν έχουν υπολογιστές", αλλά από την άλλη δεν κάνουν καμία κίνηση για να διεκδικήσουν αυτά που πραγματικά δικαιούνται.

Τελειώνοντας το σημερινό πρωινιάτικο παραλήρημα αναρωτιέμαι γιατί δεν παίρνουν θέση επί των καταστροφών οι "αριστεροί" που υποστηρίζουν με τόσο πάθος τους μαθητικούς αγώνες; Εξαντλήθηκαν τα όρια του λαϊκισμού τους ή το βουλώνουν αποδεχόμενοι τις όποιες ενοχές τους;

Η φωτογραφία δείχνει ένα διαλυμένο σχολείο στην Ινδονησία μετά το φονικό τσουνάμι, όχι και τόσο άσχετο...

H "γκρίνια" της ημέρας (15)

«Για να ανασάνεις, θα πάρεις άδεια!» ΜΕΡΙΚΕΣ από τις φράσεις με τις οποίες ο αξιωματικός συνόδευε τις σπρωξιές

«Θα σε σαπίσω, το κατάλαβες;» - «Για να ανασάνεις, θα πάρεις άδεια!» - «Με δυσκολεύεις, θες να τρελαθώ τώρα;» - «Μη μιλάς, μη γελάς» - «Θα σε σαπίσω και θα τρέχουμε στρατοδικείο κάνα χρόνο» - «Όταν μιλάει ο Θεός, θα κάθεσαι. Πετρέλαιο θα βγάζεις».

Μελιστάλαχτες κουβέντες σαν τις παραπάνω ακούγονται σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο YouTube από έλληνα αξιωματικό που έχοντας πλήρη επίγνωση της θέσης τους θέλησε να βάλει το κωλόψαρο στη θέση του. Το βίντεο αυτό είναι παλιό, λέγεται πως ο εν λόγω "κύριος" τιμωρήθηκε, αλλά φαντάζομαι πως πολλά "κωλόψαρα" που δεν έχουν την τύχη να κινηματογραφούνται από hi-tech κινητά θα είναι στο έλεος τέτοιων μαλακισμένων με χακί...



Παρεπιπτόντως το επώνυμο του αξιωματικού αρχίζει από Κ. Κωλοπαίδι ίσως;;

[πηγή]

Πρέπει κάτι να κάνω...

...για το περιβάλλον. Εκπέμπω περίπου 3,5 τόνους διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο και αν και το παίζω "οικολόγος" βλέπω πως βελτίωση δεν υπάρχει αν αφήνω τους υπολογιστές μου ανοιχτούς για 24/7, δε σβήνω την τηλεόραση από το διακόπτη της και όχι μόνο από το τηλεκοντρόλ και έχω λάμπες που καίνε ρεύμα όσο μια νταλίκα! Μπείτε στο http://www.wwf.gr/footprint/ και κάντε το αντίστοιχο τεστ. Δεκτά αποτελέσματα μόνο με screenshot για του λόγου το αληθές....

OLPC στην Νιγηρία

Το επονομαζόμενο έργο “Laptop των 100 δολαρίων” άρχισε πιλοτικά να δοκιμάζεται σε διάφορα μέρη στον κόσμο. Οι παρακάτω φωτογραφίες από δημοτικό σχολείο στη Νιγηρία. Ποδίτσα, στοιχειθείτε και...δικτυωθείτε!

Περισσότερα εδώ κι εδώ

H "γκρίνια" της ημέρας (14)

Με την εμφάνιση του Kindle πριν λίγες μέρες άρχισε η "γκρίνια" για το "αβέβαιο μέλλον των έντυπων βιβλίων". Το gadget αυτό μας επιτρέπει να διαβάζουμε βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή, συνδέεται στο internet και μας επιτρέπει ν' αγοράσουμε τόμους σε πολύ φτηνότερη τιμή από τους αντίστοιχους έντυπους, να διαβάσουμε online εκδόσεις και κυρίως δεν...πιάνει χώρο. Λέγεται ότι θα αποτέλεσει "ορόσημο στην εκδοτική βιομηχανία" με φανατικούς φίλους, αλλά και εχθρούς. Πέρα από την καταστροφολογία, δεν νομίζω να υπάρχει περίπτωση οι φανατικοί βιβλιόφιλοι ανά τον κόσμο να θεωρήσουν ότι θα αντικαταστήσει την αγαπημένη συνήθεια της αγοράς, της ανάγνωσης, της μυρωδιάς και της τακτοποίησης (ή αταξίας) στη βιβλιοθήκη ενός πραγματικού βιβλίου.

Ένας από τους τελευταίους είμαι κι εγώ. Αν και έχω υπολογιστή από το 1985, δεν μπορώ να διαβάσω κείμενο που ξεπερνά τις 20-30 γραμμές στην οθόνη. Χάνω τη σειρά, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ εύκολα και κουράζω τα μάτια μου προσπαθώντας να μη χαθώ στη ροή των λέξεων. Συχνότατα όταν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον -ιδίως από τις εφημερίδες- το τυπώνω σ' ένα πρόχειρο χαρτί για να μπορέσω να το απολαύσω, να υπογραμμίσω και να κρατήσω εκεί πάνω μια γρήγορη σημείωση.

Με τίποτα δεν αλλάζει η ομορφιά, η "αγωνία" της αναζήτησης ενός βιβλίου ανάμεσα στα χιλιάδες των βιβλιοπωλείων. Η "βόλτα" σε αγαπημένα...ράφια, το κατέβασμα, η γρήγορη ματιά στο οπισθόφυλλο, το "χάζεμα" του εξώφυλλου... (έρχονται Χριστούγεννα, Πρωτοπορία - Ιανέ περίμενέ με...!), η ανάγνωση των πρώτων γραμμών... Υπάρχουν όλα αυτά στο -θαυμαστό ομολογουμένως- gagdet της cyber-εποχής;

Ακόμη και αν επικαλεστεί κάποιος το θέμα της οικονομίας χώρου (που είναι σημαντικό στα "μοντέρνα" διαμερίσματα-κλουβιά), προτιμώ μια τιγκαρισμένη βιβλιοθήκη, βιβλία ως "μπιμπελό" από δω κι από κει, παρά το απόλυτο κενό...

Το θυμήθηκα σήμερα και μετά από πολύ ψάξιμο στους σκληρούς μου δίσκους βρήκα το ακόλουθο δοκίμιο-ελεγεία με θέμα την ανάγνωση, του Σωτήρη Τριβιζά. Το παραθέτω ολόκληρο:

O αναγνώστης διαλέγει ο ίδιος τα βιβλία του... Το βιβλιοπωλείο είναι ο φυ­σικός του χώρος, το δεύτερο σπίτι του. Όταν κάποιο βι­βλίο τραβήξει την προσοχή του, το κα­τεβάζει απ' το ράφι και το ξεφυλλίζει με ανυπόμονα χέρια. Διαβάζει το οπι­σθόφυλλο, το βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, κάποιες τυχαίες περικο­πές. O αναγνώστης προσέχει ακόμα τα τυπογραφικά στοιχεία, την εικόνα καί το στήσιμο του εξωφύλλου, την ποιό­τητα του χαρτιού. Μερικοί αναγνώ­στες συνηθίζουν να βυθίζουν τη μύτη τους μέσα στίς σελίδες ενός βιβλίου καί ν' απολαμβάνουν το άρωμα της τυπω­μένης μελάνης. Μολονότι αυτό γίνεται συνήθως στα κρυφά, πρέπει να σημει­ώσουμε ότι αποτελεί μία καθ' όλα νό­μιμη πράξη. Το βιβλίο απευθύνεται σε όλες τις αισθήσεις μας, κι αυτό είναι κάτι πού το ξέρει καλά ο αναγνώστης.

Γι' αυτό ο αναγνώ­στης διαβάζει κατά μόνος στο ήσυχο περιβάλλον του σπιτιού του... O αναγνώστης διαβάζει αργά, προ­σπαθώντας να εναρμονίσει τον ρυθμό της ανάγνωσης με τους εσωτερικούς ρυθμούς της αφήγησης. Πολλές φορές απολαμβάνει δύο καί τρεις φορές την ανάγνωση κάποιας σελίδας ή αφήνεται σε μια μυστική ονειροπόληση, η οποία αποτελεί μέρος της σχέσης πού ανα­πτύσσεται μεταξύ εκείνου καί του συγ­γραφέα. O αναγνώστης έχει την ικα­νότητα να διαβάζει ακόμα καί ανάμεσα στίς γραμμές, γιατί ξέρει ότι αυτές οι μικρές σιωπές πού δημιουργούνται στα κενά της αφήγησης είναι αποκλειστικά δικός του χώρος: χώρος για να συλλογι­στεί, για να δημιουργήσει, για να ονει­ρευτεί...

O αναγνώστης ξέρει πώς ένα καλό βιβλίο πρέπει να διαβάζεται απνευστί, μέσα σε μια ιδιαίτερη κατάσταση πού λίγο απέχει από τον πυρετό ή τη μέθη. Εάν κάποιο βιβλίο, λόγω μεγέθους, δεν είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί σε μία καί μόνη ανάγνωση, τότε ο αναγνώστης κατατρύχεται από μια παράξενη έξαψη, είναι απρόσεχτος στις καθημερινές ασ­χολίες του καί καταδιώκεται από την εμμονή ιδέα του βιβλίου. Με σπουδή βιάζεται ν' απαλλαγεί από τίς βιοτικές του μέριμνες καί να εξοικονομήσει τον απαραίτητο χρόνο για να ολοκληρώσει την ανάγνωση. Αρκετοί αναγνώστες προτιμούν να θυσιάσουν τον ύπνο τους προκειμένου να τελειώσουν την ανά­γνωση ενός συγκεκριμένου βιβλίου...

O αναγνώστης αγαπά καί φροντί­ζει τα βιβλία του. Διαβάζει προσεκτικά, αποφεύγοντας να διπλώσει τη ράχη τους ή να τσακίσει τίς σελίδες τους καί συχνά αντιστέκεται στον πειρασμό να υπογραμμίσει κάποια αποσπάσματα πού του προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, η βιβλιοθήκη του δεν αποτελεί μέρος της τυπικής επίπλωσης του σπιτιού. Είναι ένας ζωντανός χώρος, όπου συχνά συμβαίνει να βασιλεύει το χάος.

Ή ανάγνωση είναι μια τέχνη της απόλαυσης καί ως τέχνη ασκείται από τους μυημένους. Αυτοί, οι αληθινοί α­ναγνώστες, είναι οι τελευταίοι μιας φυλής πού σήμερα απειλείται με ε­ξαφάνιση. Γιατί ποιος είναι πρό­θυμος στίς μέρες μας να εντρυ­φήσει στα μυστικά μιας σχεδόν λησμονημένης τέχνης;

Το παγκόσμιο...βιβλίο

Στην ιστοσελίδα της TerraComputerata βρήκα αυτό το ενδιαφέρον link που μιλάει για...το τέλος του κόσμου. Πρόκειται για ένα...βιβλίο που τα κεφάλαιά του γράφονται από τους χρήστες του Διαδικτύου. Δίνεται το 1ο και το 25ο κεφάλαιο, η πλοκή τους είναι δεδομένη, αλλά όλα τα υπόλοιπα γράφονται από οποιονδήποτε έχει πρόσβαση στον κυβερνοχώρο. Στην ιστοσελίδα εγγραφόμαστε δωρεάν και μπορούμε να "κρίνουμε", εντός μιας προθεσμίας για κάθε κεφάλαιο, τα προτεινόμενα κείμενα. Αυτό που θα πάρει τις περισσότερες ψήφους θα προστεθεί στο "πάνθεο" των 25 ενοτήτων. 'Ετσι, αυτό το παγκοσμιοποιημένο πνευματικό δημιούργημα θα έχει 25 επίδοξους συγγραφείς. Ενδιαφέρον δεν ακούγεται;

Μου δημιουργηθήκαν κάποιες σκέψεις. Η λογοτεχνία, σιγά σιγά, τείνει προς τα εκεί; Λέτε στα ράφια των μελλοντικών (ηλεκτρονικών προφανώς) βιβλιοπωλείων να κυκλοφορούν και τέτοια μυθιστορήματα; Έχει μια γοητεία η προοπτική της δημιουργίας από ανθρώπους που πιστεύουν στην ελευθερία της έκφρασης, συν-γραφείς που δεν έχουν δει ποτέ ο ένας τον άλλο κι όμως έχουν ένα κοινό τέκνο.

Δεν θα είχε πλάκα να ξεκινήσουμε μια αντίστοιχη προσπάθεια στα ελληνικά; Ίσως στα πλαίσια της ελληνικής μπλογκόσφαιρας; Τί λέτε;

Xάος στη Βρετανία

Πρώτη είδηση σήμερα πρωί πρωί στο news.google.gr η απώλεια ψηφιακού υλικού με προσωπικά δεδομένα 7,5 εκατομμυρίω περίπου νοικοκυριών στη Μεγ. Βρετανία. Ένας υπάλληλος του τελωνείου έστειλε στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους με...courier ψηφιακούς δίσκους που περιείχαν στοιχεία όπως ονόματα και διευθύνσεις, αριθμούς κοινωνικής ασφάλισης, τραπεζικούς λογαριασμούς, αιτήσεις για επιδόματα και δάνεια. Ο κίνδυνος για τραπεζικές απάτες, απώλειες χρημάτων ή εκμετάλλευση από ασφαλιστικές εταιρείες είναι τεράστιος. Η κυβέρνηση του νεοεκλεγέντα Μπράουν ακόμη δεν έχει προτείνει μέτρα, συνιστά απλά στους πολίτες να προσέχουν για τυχόν "περίεργες" κινήσεις στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Έπεται συνέχεια...

49 λέξεις για το χιόνι

Στη Γροιλανδία, έχουν 49 λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι. Λιωμένο, μισολιωμένο, λασπωμένο, στην άκρη του παγόβουνου, στην άκρη της θάλασσας, παγωμένο, πολύ παγωμένο και τόσες άλλες που χάνεις το λογαριασμό. Οι κάτοικοι αυτής της λευκής χώρας βρήκαν τρόπους να περιγράψουν το τόπο που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έκαναν τις οικογένειές τους και θάφτηκαν.

Περνώντας τα χρόνια μερικές από αυτές τις λέξεις τείνουν να καταργηθούν, αν δεν έχει ήδη συμβεί αυτό. Το περιβόητο λιώσιμο των πάγων έχει αλλάξει το τοπίο γύρω τους σε τέτοιο βαθμό, αλλάζοντας ακόμη και τον τρόπο που το περιγράφουν. Τα ρύπη του "πολιτισμένου" κόσμου που εντείνουν το "φαινόμενο του θερμοκηπίου" επηρεάζουν πρώτα και κύρια, όλους όσους ζούνε στον υπέροχο και ειρηνικό κόσμο, λίγο πιο πάνω από τον Αρκτικό κύκλο. Είναι κρίμα, να βλέπεις ανθρώπους που αγωνίζονται για το καθημερινό φαγητό, που επιβιώνουν σε συνθήκες που εμείς ούτε ώρες θα μπορούσαμε να τη "βγάλουμε καθαρή", που φροντίζουν για το περιβάλλον με τον τρόπο τους, να είναι καταδικασμένοι από τις δικές μας ασύδοτες τακτικές και πολιτικές.

Πριν κάποια χρόνια σε μερικά σημεία η θάλασσα είχε πάγο πάχους 50-70 εκατοστά. Σήμερα έχει μείνει μόνο ένα λεπτό φύλλο, μια επικίνδυνη κρούστα για όποιον κυνηγό πατήσει πάνω της. Και όταν το καθημερινό τραπέζι αυτών των ανθρώπων εξαρτάται από το κυνήγι, αντιλαμβανόμαστε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για την επιβίωσή τους.

Όλα αυτά, παρουσιάστηκαν χθες το βράδυ στον εξαιρετικό -για ακόμη μία φορά- "ΕΞΑΝΤΑ" του βραβευμένου Γιώργου Αυγερόπουλου. Ταξίδεψε στο μεγαλύτερο νησί του πλανήτη για να μας "ξυπνήσει" από τον λήθαργο που έχουμε πέσει. Στην αποχαύνωση της υπερκατανάλωσης, του καναπέ και της αλόγιστης συνεχούς καταστροφής του περιβάλλοντος.

Αυτές οι εκπομπές πρέπει να προβάλλονται στα σχολεία, να μπουν στο καθημερινό ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθητών μας, να τους ταρακουνήσει, να τους κάνει να σκεφτούν ότι η ζωή δεν είναι μόνο φροντιστήριο, άγχος για τις εξετάσεις, κινητό και τηλεόραση. Στα δικά μας χωριά δε θέλουμε να βλάψουμε το διπλανό μας, το σπίτι του, την περιουσία του. Στο "παγκόσμιο χωριό" δεν ισχύει το ίδιο; Ή μήπως οι αποστάσεις δημιουργούν ένα πλέγμα (υποτιθέμενης) ασφάλειας;

Cyber everything

Ψάχνοντας σήμερα τα ηλεκτρονικά μου κιτάπια, θέλοντας να κάνω ένα ξεκαθάρισμα γιατί οι δίσκοι μου είναι τιγκαρισμένοι, βρήκα κάπου αποηκευμένο αυτό το bookmark.

Cyber sex, cyber women, cyber men, cyber friends....

Όλα cyber και εικονικά. Σε λίγο θα έχουμε και cyber thinking. Επιστήμονες στην Αγγλία δημιούργησαν τις γυναίκες με τα τέλεια χαρακτηριστικά και τις τέλειες αναλογίες με τη βοήθεια πανίσχυρων ηλεκτρονικών υπολογιστών, 3D software και όλα αυτά τα "φοβερά και τρομερά" που δημιουργούν μια άλλη "πραγματικότητα". Και τι οξύμωρο...εικονική πραγματικότητα. Ψεύτικη πραγματικότητα. Για όσους θέλουν να εντρυφήσουν στον κόσμο του εικονικά πραγματικού δείτε τον παραπάνω σύνδεσμο. Παλιά είδηση μεν, επίκαιρη δε...

Αντί γκρίνιας...

Ήταν κάποτε μια μικρή χώρα που την έλεγαν Ασυδοσία. Οι κάτοικοί της, όπως φαντάζεσθε, ήταν γνωστοί στον υπόλοιπο κόσμο ως ασύδοτοι. Στη χώρα αυτή λοιπόν, όσο οξύμωρο και ν΄ ακούγεται, υπήρχαν νόμοι και μάλιστα πολύ σωστοί και πολύ μελετημένοι από τους νομοθέτες τους. Όμως, αυτοί οι νόμοι δεν τηρούνταν ποτέ. Βρίσκονταν σε ένα μεγάλο κτίριο, που το ονόμαζαν Τέλειο Πάγο γραμμένοι με όμορφα καλλιγραφικά γράμματα, μέσα σε δερματόδετους τόμους, για όποιον τυχόν επισκέπτη ή περίεργο.

Στο εύλογο "γιατί" που μπορεί να σου δημιουργείται αγαπητέ αναγνώστη η απάντηση είναι μία. Η εκάστοτε κυβέρνηση "αποφάσιζε" για συμφεροντολογικούς λόγους να επιτρέπει τη μη εφαρμογή των νόμων, επιτρέποντάς τη κατά καιρούς να ανανεώνει τη "λαϊκή εντολή" και να της δίνει παράταση ζωής στην δοξασμένη Ασυδοσία. Η πλειονότητα των δημόσιων υπηρεσιών λειτουργούσε με γνώμονα τον πλουτισμό των υπαλλήλων τους και δε άφηνε περιθώρια στους ταλαίπωρους, αλλά πάντα χαμογελαστούς, πολίτες να αναζητήσουν το χαμένο εκ γενετής δίκιο τους.

Κατά καιρούς υπήρξαν μερικοί, οι οποίοι -πραγματικά "ρουμπίνια"- αποτελούσαν παράδειγμα προς...αποφυγή για τους νεότερους των υπαλλήλων και ταρακουνούσαν τα κεκτημένα των παλαιότερων. Συνήθως αυτά τα "ρουμπίνια" κατέληγαν στα αζήτητα.

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς....χειρότερα...