H "γκρίνια" της ημέρας (19)

Άσχημα είναι ακόμη τα ποσοστά χρήσης του Διαδικτύου στα ελληνικά νοικοκυριά, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Από τη μια οι καθυστερήσεις των ISP, από την άλλη οι ακόμη υψηλές τιμές, αλλά και η νοοτροπία του Έλληνα που δεν έχει και την καλύτερη σχέση με οτιδήποτε τεχνολογικό και καινοτόμο. Η μηχανογράφηση του δημόσιου τομέα μάλλον έχει φέρει αύξηση της γραφειοκρατίας σε μερικές περιπτώσεις, παρά διευκολύνει καταστάσεις.

Στο σχολείο, για παράδειγμα, από τότε που το e-mail έγινε μέρος της γραμματειακής καθημερινότητάς του, μάλλον αυξήθηκε η χαρτούρα παρά μειώθηκε. Συχνά μας ζητούν να αποστείλουμε στοιχεία με ηλεκτρονικό τρόπο, αλλά συγχρόνως τα ίδια ακριβώς τα θέλουν με το συμβατικό ταχυδρομείο. Έτσι απλά «για να είμαστε σίγουροι», φαντάζομαι πως είναι η δικαιολογία. Ο Έλληνας δυστυχώς διακατέχεται ακόμη από τεχνολογοφοβία. Ναι μεν αυξάνονται τα ποσοστά των νοικοκυριών που έχουν γρήγορο και μόνιμο internet, αυξάνεται όμως η ορθή χρήση του; Ξέρουμε πώς να το χρησιμοποιήσουμε παραγωγικά και αποδοτικά ή απλώς είμαστε μέτοχοι σε αυτό που λέγεται μόδα;

«Έμαθα πως ο γείτονας κατεβάζει τραγούδια και ταινίες τζάμπα, θέλω κι εγώ!»

Και η μοναξιά θέλει την...TV της

Βαριέμαι...βλέπω τηλεόραση. Θέλω να "χαλαρώσω"...βλέπω τηλεόραση. Τρώω...βλέπω τηλεόραση. Δε θέλω να ασχολήθω με την οικογένειά μου...βλέπω τηλεόραση. Είμαι νέος ή ηλικιωμένος...βλέπω τηλεόραση. Θέλω να...ξοδέψω...αγοράζω κι άλλη τηλεόραση.

Πρόσφατη έρευνα για λογαριασμό της ΝΕΤ δείχνει τα τραγικά ποσοστά των ωρών (ετών αθροιστικά) που περνούν οι Έλληνες μπροστά στο γυαλί. Το 30% περίπου παρακολουθεί πάνω από 4 ώρες την ημέρα -κανονικό ναρκωτικό δηλαδή. Φαντάζομαι πως άμα γίνει μια έρευνα για την ανάγνωση βιβλίων, για την άθληση ή πολιτιστικές δραστηριότητες τα ποσοστά θα είναι ελάχιστα εώς ανύπαρκτα. Το τραγικό είναι πως στο "γιατί ανοίγουμε την τηλεόραση" πολλοί απάντησαν επειδή "νιώθω μοναξιά" και λιγότεροι "θέλω να δω κάτι".

Η σίγουρη λύση. Πιάνω το τηλεκοντρόλ, την πέφτω στον καναπέ και γεμίζοντας το μυαλό μου με άχρηστα (τις περισσότερες φορές) ηλεκτρομαγνητικά κύματα έχω την αίσθηση πως λύθηκαν όλα τα προβλήματά μου... εντάξει, ό,τι πείτε...

Άντε και καλό μας μήνα

[πηγή]

Cyber everything

Ψάχνοντας σήμερα τα ηλεκτρονικά μου κιτάπια, θέλοντας να κάνω ένα ξεκαθάρισμα γιατί οι δίσκοι μου είναι τιγκαρισμένοι, βρήκα κάπου αποηκευμένο αυτό το bookmark.

Cyber sex, cyber women, cyber men, cyber friends....

Όλα cyber και εικονικά. Σε λίγο θα έχουμε και cyber thinking. Επιστήμονες στην Αγγλία δημιούργησαν τις γυναίκες με τα τέλεια χαρακτηριστικά και τις τέλειες αναλογίες με τη βοήθεια πανίσχυρων ηλεκτρονικών υπολογιστών, 3D software και όλα αυτά τα "φοβερά και τρομερά" που δημιουργούν μια άλλη "πραγματικότητα". Και τι οξύμωρο...εικονική πραγματικότητα. Ψεύτικη πραγματικότητα. Για όσους θέλουν να εντρυφήσουν στον κόσμο του εικονικά πραγματικού δείτε τον παραπάνω σύνδεσμο. Παλιά είδηση μεν, επίκαιρη δε...

Αντί γκρίνιας...

Ήταν κάποτε μια μικρή χώρα που την έλεγαν Ασυδοσία. Οι κάτοικοί της, όπως φαντάζεσθε, ήταν γνωστοί στον υπόλοιπο κόσμο ως ασύδοτοι. Στη χώρα αυτή λοιπόν, όσο οξύμωρο και ν΄ ακούγεται, υπήρχαν νόμοι και μάλιστα πολύ σωστοί και πολύ μελετημένοι από τους νομοθέτες τους. Όμως, αυτοί οι νόμοι δεν τηρούνταν ποτέ. Βρίσκονταν σε ένα μεγάλο κτίριο, που το ονόμαζαν Τέλειο Πάγο γραμμένοι με όμορφα καλλιγραφικά γράμματα, μέσα σε δερματόδετους τόμους, για όποιον τυχόν επισκέπτη ή περίεργο.

Στο εύλογο "γιατί" που μπορεί να σου δημιουργείται αγαπητέ αναγνώστη η απάντηση είναι μία. Η εκάστοτε κυβέρνηση "αποφάσιζε" για συμφεροντολογικούς λόγους να επιτρέπει τη μη εφαρμογή των νόμων, επιτρέποντάς τη κατά καιρούς να ανανεώνει τη "λαϊκή εντολή" και να της δίνει παράταση ζωής στην δοξασμένη Ασυδοσία. Η πλειονότητα των δημόσιων υπηρεσιών λειτουργούσε με γνώμονα τον πλουτισμό των υπαλλήλων τους και δε άφηνε περιθώρια στους ταλαίπωρους, αλλά πάντα χαμογελαστούς, πολίτες να αναζητήσουν το χαμένο εκ γενετής δίκιο τους.

Κατά καιρούς υπήρξαν μερικοί, οι οποίοι -πραγματικά "ρουμπίνια"- αποτελούσαν παράδειγμα προς...αποφυγή για τους νεότερους των υπαλλήλων και ταρακουνούσαν τα κεκτημένα των παλαιότερων. Συνήθως αυτά τα "ρουμπίνια" κατέληγαν στα αζήτητα.

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς....χειρότερα...

H "γκρίνια" της ημέρας (13)

Στα προχθεσινά "ΝΕΑ" αναφέρει ότι σε έρευνα που έγινε στη Γαλλία (φαντάζομαι για την Ελλάδα θα ισχύει κάτι αντίστοιχο) οι νέοι μεταξύ 16 και 20 ετών περνούν μπροστά σε κάποια οθόνη 4 ώρες και 17 λεπτά ημερησίως. Οι μαθητές 12 με 15 ετών (και ακόμα μικρότεροι) αφομοιώνουν γρηγορότερα τις νέες τεχνολογίες, το Διαδίκτυο, μερικοί από αυτούς μπορεί να έχουν κάποιο blog. Να μη συζητήσουμε για κινητό που στην Ελλάδα η κατοχή συσκευών κινητής τηλεφωνίας πλησιάζει το 100 %.

Οι στατιστικές και οι μετρήσεις είναι χρήσιμες, λύνουν όμως το πρόβλημα; Όχι. Θα μπορούσε βέβαια να πει κάποιος πως στην εποχή μας όποιος δε γνωρίζει υπολογιστές είναι αναλφάβητος. Συμφωνώ. Όμως, εξίσου "αναλφάβητος" είναι όποιος δε διαβάζει βιβλία και εφημερίδες, δε βλέπει κινηματογράφο ή ακόμη περισσότερο δε διασκεδάζει με τις παρέες του. Να μη μιλήσω για το παιχνίδι... Θλίβομαι όταν βλέπω παιδάκια στα πάρκα, παρεούλα δίπλα δίπλα, τέσσερα πέντε μαζί, να κρατούν ένα κινητό στο χέρι και να ανταλλάσσουν ringtones, εικόνες ή να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, ανταγωνιζόμενα το ένα το άλλο, ποιος έχει το καλύτερο (και ακριβότερο -μπαμπά πλήρωνε!) μοντέλο. Εντωμεταξύ η μπάλα "παρκαρισμένη" ανάμεσα στα πόδια τους...

Φταίει το σχολείο; Φταίει η τηλεόραση; Φταίει ο,,, κακός μας ο καιρός; Ρητορικά και περιλάλητα ερωτήματα. Στο σημείο που έχουμε φτάσει η αναζήτηση αιτίων και η απόδοση ευθυνών ανήκουν στη σφαίρα της ουτοπίας. Όποιος πιστεύει πως έχει ερμηνεία ας σχολιάσει. Θα χαρώ ν' ακούσω γνώμες...

Θυμάμαι ένα περιστατικό: σε μια τοπική εφημερίδα υπήρχε μια καταχώρηση κάποτε (πριν ένα χρόνο περίπου) που έλεγε: "Οι γονείς Τάδε & Τάδε συγχαίρουμε τον μικρό μας Τάδε, μαθητή 4ης (!!) δημοτικού, που απόκτησε με υψηλή βαθμολογία όλες τις ενότητες του ECDL και του ευχόμαστε πάντα επιτυχίες."

Με μοναδική συντροφιά το πληκτρολόγιο και το ποντίκι δε νιώθει αυτό το παιδάκι αβάσταχτη μοναξιά;

H "γκρίνια" της ημέρας (12)

Από τη μια οι καημένοι οι παππούδες με τις συντάξεις των 400 ευρώ, πιο δίπλα η γενιά των 700 ευρώ, τα ασφαλιστικά δικαιώματα σε κίνδυνο, το πανάκριβο πετρέλαιο, η ακρίβεια και από την άλλη αυτό.

Είναι δυνατό ρε παιδιά; 190.000 ευρώ την εβδομάδα επειδή κλωτσάς μια μπάλα; Δηλαδή και στο ελληνικό πρωτάθλημα τέτοια νούμερα παίζουν; Ενημερώστε και μένα τον αδαή....ν΄ αρχίσω προπονήσεις!

Παγκόσμια ημέρα...κάθε μέρα

Θέματα που αφορούν παιδιά, όπως παιδική εργασία, βασανισμοί, παιδεραστία δεν πρέπει να “γιορτάζονται” με “παγκόσμιες ημέρες”. Πρέπει να αποτελούν σημαντικό μέρος της καθημερινότητάς μας, να μας κάνουν όλους συναγωνιστές στην εξάλειψη τέτοιων φαινομένων. Οι στατιστικές καλώς υπάρχουν, αλλά δεν επιλύουν προβλήματα. Αυτά εξαλείφονται μόνο με μαζική ευαισθητοποίηση και ριζικές ενέργειες.

Η “γκρίνια” της ημέρας (11)

Πρωινό Κυριακής, ηλιόλουστο, μετά τη χθεσινή ολοήμερη νεροποντή. Όλα ξεπλυμένα και καθαρά. Το “βουνό μου”, πασπαλισμένο με λιγοστό χιόνι, δείχνει πανέμορφο έτσι πως λούζεται από τον φρέσκο ήλιο.

Μέρα για βόλτα σήμερα, σαν εκείνες τις κυριακάτικες βόλτες στο μέσο του χειμώνα, όταν ο καιρός το επέτρεπε με τον μπαμπά στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Περπάτημα, τρεχαλητό, κούνια, ωραία χρόνια... Τα παιδικά ματάκια μας έβλεπαν τα μεγάλα πλοία στο Θερμαϊκό και οι αφελείς ερωτήσεις έρχονταν βροχή για τον “ταλαίπωρο” πατέρα μας. Πιο κει ο ζωολογικός κήπος, απέναντι το αρχαιολογικό μουσείο. Το αυτοκίνητο παρκαρισμένο στου Τσιρογιάννη (δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό τότε, μηχανικά το έλεγα, μάλλον μου άρεσε όπως ακουγόταν) και μετά...στράτα, στρατούλα!

Αν και κάποια χρόνια δε μένω στη Θεσσαλονίκη, και όποτε πάω θέλω να φεύγω γρήγορα, νοσταλγώ τις βόλτες στην παραλία. Περπάτημα από τη Σαλαμίνα, το Μέγαρο Μουσικής, στάση στο Βυζαντινό Μουσείο και έπειτα Λευκός Πύργος. Η βόλτα τελειώνει μ’ έναν καφέ κάπου εκεί...

Μα τι λέω; Βυζαντικό Μουσείο; Πού είναι αυτό; Α, ναι! Το έκρυψε το...“Καλλιμάρμαρο”. Το ποιο; Το “ΚΑΛΛΙΜΑΡΜΑΡΟ”!! Έτσι ονομάζει ο “ατσαλάκωτος” το καινούριο δημαρχιακό μέγαρο. Πώς είπατε; Ονομάζουμε “καλλιμάρμαρο” εκείνο το τσιμεντένιο τερατούργημα που κάλυψε από τη μεριά της θάλασσας τη θέα προς το πανέμορφο κτίριο του Βυζαντινού μουσείου και κατήργησε γύρω στις 900 θέσεις (δωρεάν) πάρκινγκ στην ήδη τιγκαρισμένη από αυτοκίνητα πόλη μας;

Έτσι είναι. Ο άρχοντας της πόλης, ο μέγας μάγιστρος, πρέπει να έχει ξεχωριστό παλάτι, “ενώ κάθε σκέψη για μελλοντική επέκταση του Βυζαντινού, αλλά και του Αρχαιολογικού Μουσείου, έργο του Πάτροκλου Καραντινού, που ήδη ασφυκτιά από το πλήθος των ευρημάτων που φυλάσσονται στις αποθήκες του” αποκλείεται.

Εντάξει παιδιά, ό,τι πείτε... Θα έχουμε δημοτικές. Ξαναψηφίστε τον...

Αντί πανηγυρικού

Η κυρά Μαρία μαζεύει τα σκόρπια και τσαλακωμένα πακέτα από τσιγάρα (ότι απέμεινε δηλαδή), τις σκισμένες εφημερίδες, τα σπασμένα γυαλιά της βιτρίνας. Το μικρό της ψιλικατζίδικο στέκει εδώ και σαράντα περίπου χρόνια στην ίδια γωνία. Η ίδια είναι μια γυναίκα μικροκαμωμένη, λεπτή, κομψή, παρόλα τα 65 χρόνια που βαραίνουν την πλάτη της, και πάνω απ’ όλα ήρεμη. Μια μορφή βιβλική θα έλεγε κανείς, με τα άσπρα της μαλλιά και τα ξεπλυμένα γαλανά μάτια της να διατηρούν την αίγλη της όμορφης νεαρής που ήταν κάποτε.

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια, τέτοιες μέρες, στα μέσα του Νοέμβρη, μαζεύει τα σπασμένα της περιουσίας της. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Φέτος, την τελευταία στιγμή γλίτωσε τη φωτιά από τη μολότωφ που έσκασε στο πεζοδρόμιο, δυο μέτρα μακριά από την πόρτα της. Ο πυροσβεστήρας, που έχει πάντα δίπλα της αυτήν την περίοδο, πρόλαβε την καταστροφή. Δεν μπόρεσε, όμως, να σώσει τίποτε άλλο από τη μανία των κουκουλοφόρων. Ένας πιτσιρικάς, μικρόσωμος και νευρώδης, μ’ ένα κασκόλ γύρω από το κεφάλι του (μόνο δυο φλογισμένα από το θυμό μάτια φαινόταν), μπήκε μέσα και άρχισε με μανία να γκρεμίζει τα πάντα από τα ράφια. Τσιγάρα, σοκολάτες, καραμέλες, περιοδικά και εφημερίδες, όλα γίναν μία μάζα στο πάτωμα και στις πλάκες του πεζοδρομίου. Δυο τρεις άλλοι έσπασαν τα ψυγεία, πήραν τα κουτάκια της μπύρας, άδειασαν ότι δεν ήθελαν και έφυγαν τρέχοντας, ενώ άλλοι έβαζαν φωτιά στον κάδο λίγα μέτρα πιο κει... Εδώ και χρόνια έχει σταματήσει κάθε προσπάθεια να σώζει την περιουσία της.

Τέτοιες μέρες, ένα τετράγωνο πιο πέρα, στο Πανεπιστήμιο, “γιορτάζουν” το Πολυτεχνείο. Κάθε χρόνο, αυτές τις μέρες, της έρχονται στο μυαλό οι αναμνήσει του ‘73, της εποχής που άκουγε τη μετάδοση των φοιτητών και έκλαιγε. “Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο...” έλεγε μια τρεμάμενη γυναικεία φωνή και την έκανε ν’ ανατριχιάζει. Ακούει, σαν να συμβαίνει τώρα, τους πυροβολισμούς, τις κραυγές, αλλά και τα τραγούδια. Είχε κατεβασμένα τα ρολά, φοβόταν, όμως μέσα της έλπιζε πως κάτι πάει να γίνει, πως εκείνη η κοπελίτσα θα ρίξει τους τυράννους από τους αιματοβαμμένους θρόνους τους.

Ανησυχούσε, εκείνη τη νύχτα, για τον άνδρα της. Την είχε αφήσει από νωρίς, “πάω να δω τι γίνεται” της είπε, αλλά δεν είχε φανεί ακόμη. Ο Κωστής ήταν ένας φιλήσυχος, μετρημένος άνθρωπος. Δεν τους έπαιρνες εύκολα κουβέντα. Η κυρά Μαρία τον καταλάβαινε: από το ‘67 και για επτά χρόνια ζήτημα να χαμογέλασε επτά φορές. Μία κάθε χρόνο και αν... Είχε μαυρίσει η ψυχή του με την κατάντια της χώρας του.

Ξαφνικά το μαγαζί άρχισε να τρέμει, σαν να γίνεται σεισμός, σαν κάποιος ακατανόμαστος τρόμος να βγαίνει από τα σωθικά της γης. Δεν τόλμησε να ξεμυτίσει. Άκουγε μόνο και πάγωνε το αίμα της ακόμη περισσότερο. Το κορίτσι από το ράδιο φώναζε: “Μας σκοτώνουν, μας σκοτώνουν...” Απότομα σιωπή. Δεν ακουγόταν τίποτα, λες και όλα ήταν ένα όνειρο. Τινάχτηκε από έναν τρομακτικό θόρυβο, σαν να έσπαγαν πολλά σίδερα μαζί, σαν να κατεδαφιζόταν όλο το τετράγωνο. Πυροβολισμοί, ουρλιαχτά, ποδοβολητά. “Ο Κωστής μου...” σκέφτηκε.

Πάλι φέτος οι αναμνήσεις, όπως κάθε χρόνο. Θέλει να ρωτήσει ένα από αυτά τα παιδιά γιατί καταστρέφουν τα πάντα. Τί τους φταίει μια φιλήσυχη γυναικούλα, που δεν πειράζει ούτε μυρμήγκι; Θέλει να τους πει για εκείνη τη φωνή που άκουγε στο ράδιο εκείνη τη νύχτα (που την ακούει καμιά φορά στα όνειρά της). Να τους μιλήσει για τα πολυβόλα και τα τανκς, για τον Κωστή της, που δεν γύρισε πίσω... Γιατί τόσο θυμός; Έτσι τιμούν εκείνη την κοπελίτσα;

Σκύβει πάνω από το φαράσι της. Σπρώχνει καρτερικά, χωρίς νεύρο, τα τελευταία μπάζα. Μερικοί νεαροί με μαύρα κράνη, σαν υπερφυσικά έντομα, σταματούν μπροστά της λαχανιασμένοι. Τους κοιτάει και χαμογελάει πικρά. Βλέπουν ότι δεν έχει μείνει τίποτα να σπάσουν και φεύγουν τρέχοντας. Η κυρά Μαρία τους παρακολουθεί με οίκτο να απομακρύνονται. Κι όμως, βαθιά μέσα της πιστεύει πως ο Κωστής της δε χάθηκε άδικα...

Ποια πόλη έχει τα περισσότερα ποδήλατα;

Στο Άμστερνταμ, το 40% της συνολικής κυκλοφορίας γίνεται με ποδήλατο. Οι 11 πιο φιλικές προς το ποδήλατο πόλεις είναι:

1. Amsterdam
2. Portland, Oregon
3. Copenhagen
4. Boulder, Colorado
5. Davis, California
6. Sandnes, Norway
7. Tronheim, Norway
8. San Francisco, California
9. Berlin
10. Barcelona
11. Basel, Switzerland

Τα κριτήρια για την κατάταξη είναι: υποδομές, καμπάνιες ενημέρωσης και προώθησης του ποδήλατου, εκτίμηση και σχεδιασμός, εκπαίδευση, ενίσχυση των μέτρων.

Αμήν και πότε στην Ελλαδίτσα...

[πηγή]

I want my bit-dose

Μετά το μεσημεριανό φαγητό, με τη γεύση του ακόμη στον ουρανίσκο, ένας καπουτσίνο με βελούδινη υφή και κανέλα είναι το καλύτερο χωνευτικό, χαζεύοντας συγχρόνως τις πρώτες άσπρες τουφίτσες χιονιού από το παράθυρο.

Μια πρώτη ηχηρή γουλιά και έπειτα φόρτωμα του browser. Το μηλαράκι ξεφυσάει ελαφρά και ανοίγει τον Safari. Πληκτρολογεί: www..........gr και...τίποτα. “Your computer is not connected to the internet.... ” και κάτι άλλες μαλακίες. Το μάτι του έμεινε σ’ αυτές τις πρώτες λέξεις. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να συνέρθει. Άρχισε να πληκτρολογεί πανικόβλητος: 192.168....... η IP του router, τρομαγμένος παρατηρεί πως δεν υπάρχει σύνδεση. Reboot ρούτερ γρήγορα, μη χάσει χρόνο, σε 60 δευτερόλεπτα, 59, 58, ....10, 9... 1 και...τίποτα! Ακόμη αποσυνδεμένος.

Οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα φαίνονται στο μέτωπό του, τα βλέφαρά του τρεμοπαίζουν, νιώθει μια ανεξήγητη ζέστη και βγάζει την πρόχειρη φόρμα. Αν και φοράει μόνο ένα t-shirt νιώθει ζέστη, πολλή ζέστη. Σηκώνεται πίνει νερό κατευθείαν από το μπουκάλι, δροσίζει λίγο τα αναμμένα του σωθικά, ρίχνει λίγο στο πρόσωπό του.

Η επόμενη κίνηση ακόμη πιο σπασμωδική, τραβάει την παροχή του ρούτερ, τον νεκρώνει, περιμένει για λίγο και ξανά στην πρίζα. Τα φωτάκια τρεμοπαίζουν (γιατί αργεί τόσο, γαμώτο;), το DSL ανάβει, λίγο ακόμη, τίποτα... Το LED του ίντερνετ παραμένει σβηστό, θαρρείς και κοροϊδεύει τους φωτεινούς γείτονές του. Τα γόνατά του αρχίζουν και τρέμουν, κάθεται στο πάτωμα κλείνοντας τα μάτια και κρατώντας τα φλογισμένα μηνίγγιά του. “Ας μη λιποθυμήσω ακόμη” σκέφτεται, “Θέε μου, δώσε μου δύναμη.”

Τραβάει με μια απότομη κίνηση το καλώδιο του τηλεφώνου από το φις, το αποσυνδέει και από το φίλτρο. Το κοιτάει λίγο μη μπορώντας να ελέγξει το τρέμουλο των χεριών. Με δυσκολία το ξανασυνδέει. Μετά από λίγα -αιώνια- δευτερόλεπτα το LED του ίντερνετ παραμένει σβηστό. Σηκώνει το δεξί του χέρι να κοπανήσει τον δύστυχο τον ρούτερ, αλλά σταματάει τελευταία στιγμή. Κάθεται στο κρέβατι τρέμοντας ολόκληρος, το ρίγος κυριαρχεί πλέον σ’ όλο του κορμί, σαν να παθαίνει συχνές μικρές ηλεκτροπληξίες.

Ξαπλώνει και σκεπάζεται μέχρι πάνω από το κεφάλι. Απόλυτο σκοτάδι. Η χνουδωτή κουβέρτα ηρεμή κάπως το τρέμουλο, αλλά δεν το σταματά εντελώς. Πέφτει σ’ έναν ύπνο γεμάτο dial-up όνειρα, που “κατεβαίνουν” στο υποσυνείδητό του με 2,1 ΚΒ/s. Μισές φωτογραφίες, καθόλου mp3, ούτε You Tube, torrent με γαμψά νύχια, άπειρα redial, βομβαρδίζουν τον κουραστικό ύπνο του.

Πετάγεται ιδρωμένος, η κουβέρτα είναι ένα κουβάρι διπλωμένο στο πάτωμα, το μπλουζάκι έχει κολλήσει στο κορμί του, σαν κάποιος να τον έβρεξε με τη μάνικα. Πόσες ώρες έχουν περάσει; Δεν έχει την αίσθηση του χρόνου. Γυρίζει διστακτικά προς τη μεριά του ρούτερ, σιγά σιγά φοβούμενος γι’ αυτό που θ’ αντικρίσει. Το LED...είναι αναμμένο! Τρίβει τα μάτια του, τσιμπιέται, μήπως ταξιδεύει ακόμη στη χώρα του Μορφέα. Όχι, όχι! Tο λαμπάκι παραμένει αναμμένο, λυχνάρι στο έρεβος του νου του... Σηκώνεται γρήγορα, τρέχει στο μηλαράκι του, ο Safari περιμένει υπομονετικά να βοηθήσει το αφεντικό του. Πληκτρολογεί, κάνει λάθη από τον ενθουσιασμό, www. ............. .gr και...ΝΑΙ! Τα λυτρωτικά bits αρχίζουν και τρέχουν μπροστά στα μάτια του, μπαίνουν δυνατά στα νεκρωμένα εγκεφαλικά του κύτταρα, τα ξυπνούν, τα οξυγονώνουν. Η ευεξία που νιώθει είναι πρωτόγνωρη. Είχε περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είχε στερηθεί τα ΒΒ (bits & bytes). Όλο του το είναι εξαρτάται από αυτά, η παραμικρή απώλεια ροής τους, του δημουργεί τεράστια σύνδρομα στέρησης, εώς τρέλα...

Αυτό το έγραψα πριν από λίγο, διαβάζοντας τον “πανικό” που δημιουργήθηκε στην μπλογκόσφαιρα, στις εφημερίδες και όχι μόνο, για τη χθεσινή πολύωρη διακοπή του Διαδικτύου. Να σας πω, ήταν μια καλή ευκαιρία για net-detox και για λογοτεχνία.

China opens net addiction clinic
Treating China's online addicts
China Launches Campaign For Net Addicts
Εθισμός στο Διαδίκτυο

Η “γκρίνια” της ημέρας (5)

Ο νόμος είναι σαφής: “Όταν υπάρχουν καταλήψεις σχολικών κτιρίων από μαθητές ή όχι, ο διευθυντής οφείλει να ενημερώσει τον εισαγγελέα και την αστυνομία. Σε περίπτωση που δεν το πράξει ή καθυστερήσει είναι ο ίδιος υπόλογος.” Να ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ. Δε μιλάει ούτε για ΜΑΤ, ούτε για βία και εκφοβισμό. Ή μήπως όταν μιλάμε για “αγώνες” δεν πρέπει να είμαστε σύννομοι; Οι τηλεδικαστές, όμως, αποφάσισαν: ο τάδε λυκειάρχης είναι φασίστας και χουντικός. Όποιος κάνει σωστά τη δουλειά του είναι εντέλει πλήγμα για τη “δημοκρατική” κοινωνία μας.

Μαθητές - τραμπούκοι αποφασίζουν με αμφισβητούμενες συνοπτικές διαδικασίες να καταλάβουν τα σχολεία τους. Τέρμα και τελείωσε. Έχουμε αιτήματα; Κατάληψη. Βαριόμαστε να κάνουμε μάθημα; Πάλι κατάληψη. Απλά τα πράγματα, 29 και βάλε μάγκες συνιστούν κατάληψη, αυτοί έτσι θέλουν... Και αν κάνουν κατάληψη οι μαθητές των πόλεων, των φροντιστηρίων, των ιδιαίτερων, των super duper κινητών και του trendy life style, τί πρέπει να κάνουν οι μαθητές των πυρόπληκτων περιοχών; Ή αυτοί που κάνουν μάθημα σε λυόμενα; Δικαιούνται να φωνάζουν όσο κανένας άλλος, έχουν αληθινά, καυτά αιτήματα, όχι αόριστες φρασεολογίες περί “άρθρων 16” και πράσινα άλογα.

Συζητώντας με συναδέλφους αυτές τις μέρες παρατηρώ τη διάχυτη “φιλοσοφική” απορία: τελικά τί σκατά είναι “αγώνας”; Ποιος θεωρείται “αγωνιστής”; Ποιος αποφασίζει για αγωνιστική δράση; για επανάσταση βρε αδερφέ... Η εύκολη ερμηνεία αφορά στη γενικότερη κατάντια και καταρράκωση των θεσμών, όπου έτσι κι αλλιώς η έννοια “αγώνας” γίνεται ακόμη πιο ασαφής. Οι αναλυτές και οι “ειδικοί” μπορεί να μιλούν για ώρες, για τις βαθιές αιτίες, για τις σκάρτες πολιτικές (και πολιτικούς), για τους καρεκλοκένταυρους και τους συνδικαλιστές-μαθητοπατέρες, που με άλλοθι “τους αγώνες των παιδιών μας” εξασφαλίζουν τα ψηφαλάκια τους και το πολιτικό τους μέλλον.

Όλοι αυτοί οι “αριστεροί” των τηλεοράσεων που υποστηρίζουν τους μαθητικούς αγώνες, με τη στάση τους προσβάλλουν βάναυσα την έννοια του αγώνα. Ξεχνούν τους πραγματικούς “επαναστάστες με αιτία” που έχασαν τη ζωή τους, βασανίστηκαν, θρήνησαν συγγενείς και φίλους. Αυτοί δεν ήταν τραμπούκοι. Είχαν βαθύτατα δημοκρατικά αισθήματα, πίστευαν στις διαδικασίες και θεωρούσαν τις ακραίες ενέργειες έσχατο μέσο αγώνα για την επίτευξη των στόχων τους. Ενημερώνονταν, έκριναν και κυρίως συν-αποφάσιζαν.

Απεχθάνομαι την προγονολατρεία και τη συνεχή επίκληση των ιδεωδών που χαρακτηρίζουν τη μεγάλη ελληνική ιστορία. Από την άλλη υπάρχουν αποσπάσματα-ιδέες εκείνης της "δοξασμένης" εποχής που στις μέρες μας είναι επίκαιρα όσο ποτέ: “Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.” (Ισοκράτης, 436 - 338 π.Χ.)

Άκου τι έκανε το κωλόπαιδο!

Όπως όλοι οι γονείς δύο μεσοαστοί αμερικάνοι, η Shannah και o Joey, ανησυχούσαν για τις επιδόσεις του παιδιού τους στο σχολείο. Του απαγόρεψαν γι' αυτό ν' ασχολείται με τις ώρες με γνωστή παιχνιδομηχανή.

Όμως, ο 16χρονος Cory, σαν οργισμένο νιάτο, που το έπνιγε το δίκαιο, πήρε την απόφαση να δώσει μια ριζική λύση στην όλη ιστορία και να συνεχίσει να παίζει το Playstation του: προσέλαβε έναν επαγγελματία εκτελεστή να "καθαρίσει" τους γονείς του. Τι πιο εύκολο και πιο σίγουρο! Μπαμ και κάτω!

Η μαμά του διαπίστωσε πως οι απειλές του γιου της ήταν αληθινές. Συνεννοήθηκε με μια έμπιστη φίλη της, η οποία τον πήγε στο δωμάτιο ενός μοτέλ, όπου συνάντησε έναν μυστικό αστυνομικό, που προσποιήθηκε τον εκτελεστή. Ο μικρός του υποσχέθηκε το φορτηγάκι(!) των γονιών του αν τους "καθάριζε". "Δυο σφαίρες είναι αρκετές" φέρεται να του είπε ο πιτσιρικάς, με πρωτοφανή ψυχρότητα.

Μετά από λίγες ώρες το ζευγάρι ειδοποιήθηκε πως το βλαστάρι τους είχε συλληφθεί με την κατηγορία της απόπειρας φόνου.

ΥΓ. Παραθέτω την είδηση ως έχει, υπάρχει λόγος να γκρινιάξω;

[πηγή]

Η "γκρίνια" της ημέρας (4)

Ετοιμαζόμουν να γράψω κάτι άλλο σήμερα, αλλά ανοίγοντας την τηλεόραση για το δελτίο των 8 άλλαξα αμέσως γνώμη. Δεν είδα καθόλου ειδήσεις χθες βράδυ και σήμερα όλη μέρα έλειπα. Σοκ: Η...Μπογκοτά στην Κρήτη, ο Πάμπλο Εσκομπαρ-άκης των Ζωνιανών. Ακούστε ακούστε! 4ο και βάλε αστυνομικοί δέχτηκαν επίθεση από πάνοπλους μαφιόζους, εμπόρους ναρκωτικών και όπλων. Οι τελευταίοι είχα στη διάθεση τους Καλάσνικοφ, περίστροφα, πολυβόλα κανονικό στρατιωτικό οπλοστάστιο. Τρεις αστυνομικοί τραυματίστηκαν σοβαρά, ο ένας εκ των οποίων χαροπαλεύει.

Νόμιζα πως από την κούραση είχα παραισθήσεις και κατά λάθος έβλεπα την action ζώνη του Filmnet 3. Είναι δυνατόν;! Άκουσα να μιλούν για κράτος εν κράτει, για αστυνομία που παίρνει άδεια(!) για να διενεργήσει επίπλαστους ελέγχους "για τα μάτια του κόσμου". Συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα του 2007;; Κι όμως ναι...

Τα Ζωνιανά αρνήθηκαν τον Καποδίστρια και το παίζουν ανεξάρτητα. ΟΚ, όλα εντάξει, δε με νοιάζει και πολύ. Αλλά να βρίσκονται υπό καθεστώς μαφιόζικης "ομερτά" με ιδιωτικό στρατό, ελεύθερους σκοπευτές ακροβολισμένους και έτοιμους να φάνε λάχανο οποιοδήποτε παρείσακτο δεν το δέχομαι με τίποτα. Λες και μιλάμε για άλλη χώρα κι όμως ζω στα βόρειά της, πήγα πολλές φορές στην πανέμορφη Κρήτη, που να φανταστώ ο έρημος τι γίνεται λίγα χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο που έμενα.

Και το χειρότερο απ' όλα: υπάρχουν πολλές υπόνοιες για στήριξη από υψηλά πρόσωπα στον οργανωμένο υπόκοσμο της περιοχής. Δε θέλω να το πιστέψω, αλλά η κοινή λογική αυτό λέει. Είναι δυνατόν να μπορούν κάποιοι να μπορούν να ιδρύουν "ιδιωτικό" κράτος εντός του συνόρων ενός άλλου, ευνομούμενου δήθεν;

Το αποκορύφωμα: πολλά παιδιά της περιοχής εγκαταλείπουν το σχολείο, μόλις βγάλουν το δημοτικό, για να συνεχίσουν την πατροπαράδοτη παράδοση στην κτηνοτροφία ή την ελαιοκαλλιέργεια. Στο δελτίο της ΝΕΤ αναφέρθηκε (δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμη, μετά από 2 ώρες σχεδόν!!), πως δάσκαλος αρνήθηκε να πάει στο σχολείο γιατί οι μαθητές οπλοφορούσαν!!

Όλα αυτά μόνο θλίψη προκαλούν, ούτε καν να γκρινιάξω και να βρίσω έχω κουράγιο. Κατηγορούμε συχνά την αμερικανική κοινωνία που επιτρέπει την ανεξέλεγκτη οπλοφορία, με τρομερά αποτελέσματα. Θυμόμαστε όλοι περιστατικά μαθητών που με οπλοπολυβόλα και καραμπίνες σκότωσαν εν ψυχρώ συμμαθητές και καθηγητές τους. Ακόμη, ευτυχώς, οι έλληνες έφηβοι δεν(;) έχουν αποκτήσει τέτοιες συνήθειες. Πώς όμως εξηγείται αυτό το "έθιμο", οι μπαλωθιές, στους γάμους και τα πανηγύρια των κρητικών; Γιατί "επιτρέπονται" τα σπιτικά οπλοστάσια; Δηλαδή τα έθιμα, επειδή διατηρούν την παράδοση, έχουν μονίμως το ακαταλόγιστο; Να μη μιλήσουμε για τις καλλιέργειες δενδρυλλίων χασίς, το εμπόριο όπλων και πυρομαχικών. Είναι να μην αναρωτιέσαι ότι όλα αυτά δε γίνονται με την ανοχή των αρχών; Φωνασκούσαν οι τηλεδικαστές στα παράθυρα, "φταίει ο ένας... φταίει η αστυνομία... φταίει ο άλλος..."

Πάνω απ' όλα όμως μήπως φταίει η δική μας ανοχή; Που είναι οι αγωνιστές και τα κινήματα; Αν ήμουν μαθητής θα έκανα κατάληψη να μην ξαναπιάσει όπλο άλλο κρητικάκι...

ΥΓ. Στη φώτο ο κανονικός Εσκομπάρ, φέρνει λίγο σε κρητικόφατσα;

Η “γκρίνια” της ημέρας (3)

Το χθεσινό “ΒΗΜΑ” (που όπως κάθε κυριακάτικη εφημερίδα διαβάζεται όλη την επόμενη εβδομάδα) τροφοδοτεί με γενναιοδωρία τη σημερινή “γκρίνια”.
“Δικαιώθηκαν” ο Κεντέρης και η Θάνου. Για ποια δικαίωση μιλάμε; Το ότι έφταιγε εκείνη η μαϊμού ο προπονητής τους είναι γνωστό τοις πάσι. Οι ίδιοι αθωώθηκαν από κάθε κατηγορία για τη χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Το ερώτημα είναι για ποια δικαίωση μιλούν οι κύριοι συνήγοροι - και μέσω αυτών οι κκ. Χρήστος Τζέκος, Κώστας Κεντέρης, Κατερίνα Θάνου -, καθώς και οι διοικούντες τον ΣΕΓΑΣ, αλλά και άλλοι (αυτόκλητοι) υπερασπιστές των δύο αθλητών. Ξεχνούν το πολύκροτο σκάνδαλο ντόπινγκ που συγκλόνισε το πανελλήνιο και διέσυρε τον ελληνικό αθλητισμό παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας; Ο «φάκελος BALCO» (μπορεί να) μπήκε στο αρχείο όσον αφορά τους Ελληνες, τι γίνεται όμως με τις άλλες παραμέτρους του σκανδάλου;

Δεν αθωώθηκαν όμως στα μάτια όλων των Ελλήνων (και όχι μόνο) για τις ύποπτες συμπεριφορές τους, για τη δειλία τους και κυρίως για τα ψέμματά τους για εκείνο το περιβόητο ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του Τζέκου, τις ψευδείς βεβαιώσεις των γιατρών του ΚΑΤ και όλα τα συναφή που μας ξεφτίλισαν διεθνώς. Τα λυπάμαι αυτά τα παιδιά. Κατέστρεψαν μια λαμπρή καριέρα στο βωμό του “θέλω να είμαι πάντα πρώτος”.
Και τώρα, η Κατερίνα, είναι υποψήφια να λάβει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στα 100μ. της Μάριον Τζόουνς, που παραδέχτηκε την επι σειρά χρήση απαγορευμένων ουσιών. Αν τελικά το λάβει, με τι μούτρα θα το πράξει αυτό;

Οσο για τον ΣΕΓΑΣ, η ασθενής μνήμη της ηγεσίας του δεν είναι τυχαία. Υπερασπιζόμενη μέχρις εσχάτων τους δύο σπρίντερ που οι ίδιοι δήλωσαν ένοχοι για παραβίαση του κανονισμού περί ντόπινγκ (τριπλή αποφυγή ελέγχου σε Τελ Αβίβ, Σικάγο και Αθήνα από 27 Ιουλίου ως 12 Αυγούστου 2004), η ελληνική ομοσπονδία εκτέθηκε παγκοσμίως αφού εμφανίστηκε ως - σκληρός μάλιστα - υπερασπιστής δύο αθλητών που έσφαλαν και αυτομάτως κατέστησε τον ελληνικό στίβο ύποπτο στο σύνολό του. Τα αποτελέσματα αυτής της «αυτοκτονικής», για τα συμφέροντα του ελληνικού στίβου, επιλογής είναι ορατά σε όλα τα επίπεδα το τελευταίο διάστημα: από τους εξοντωτικούς ελέγχους ντόπινγκ στους οποίους υποβάλλονται οι έλληνες αθλητές ως τον καταποντισμό των ελληνικών υποψηφιοτήτων σε όλα τα διεθνή όργανα (εκλογές στην ευρωπαϊκή και στη διεθνή ομοσπονδία).

...συνεχίζοντας από “ΤΟ ΒΗΜΑ”: οι βιομηχανικές και γεωργικές δραστηριότητες δηλητηριάζουν τα υπόγεια ύδατα με αποτέλεσμα τα νερά σε πολλές περιοχές της Αττικής να είναι ακατάλληλα ακόμη και για άρδευση.

Ακατάλληλα για ύδρευση και άρδευση τα ύδατα σε Μαραθώνα, Μεσόγεια, Νέα Μάκρη, Σχινιά, Λαύριο, Φαληρικό όρμο και Θριάσιο. Καλά, εκεί στο λεκανοπέδιο, πίνει κανένας καθαρό νερό; Έλεος παιδιά, κάντε κάτι γιατί η πρωεύουσα χάνεται...

Από το εξωτερικό τα επόμενα νέα: η “Κιβωτός της Ζωής” είχε ιδρυθεί το 2005 από ένα Γάλλο πυροσβέστη για να βοηθήσει τα θύματα του τσουνάμι στην νοτιοανατολική Ασία. Η ίδια αυτή οργάνωση επρόκειτο να μεταφέρει 2000 παιδιά, ορφανά του πολέμου, από το Νταρφούρ στη Γαλλία για να δοθούν σε ανάδοχες οικογένειες. Ο κάθε ενδιαφερόμενος έπρεπε να πληρώσει στην οργάνωση 2000 ευρώ. Όμως τα παιδιά που θα έφερνε στη Γαλλία η οργάνωση, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ορφανά ούτε κατάγονταν από το Νταρφούρ. «Ενενήντα ένα από τα παιδιά ανέφεραν ότι είχαν οικογενειακό περιβάλλον, που αποτελείτο από τουλάχιστον έναν ενήλικα που θεωρούσαν γονέα τους» ανακοίνωσε την Πέμπτη από κοινού η UNICEF, η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και ο Ερυθρός Σταυρός, έπειτα από συνεντεύξεις με τα παιδιά.

Ο πρόεδρος του Τσαντ κατηγόρησε την οργάνωση για παράνομη διακίνηση παιδιών με στόχο ίσως την παιδεραστία ή την πώληση οργάνων. Μία γαλλική οργάνωση αρωγής είχε χαρακτηρίσει την «Κιβωτό της ζωής» «ανθρωπιστικό μισθοφορικό στρατό,» ενώ οι οργανώσεις που ασχολούνται με τις υιοθεσίες είχαν χτυπήσει το καμπανάκι του συναγερμού για τις δραστηριότητες της οργάνωσης εδώ και μήνες. Ομως, οι περισσότερες οικογένειες που θα υποδέχονταν τα παιδιά στη Γαλλία συνεχίζουν να υποστηρίζουν την οργάνωση. Λένε ότι ήθελαν απλώς να φροντίσουν τα παιδιά, όχι να τα υιοθετήσουν και ότι δεν ήθελαν να λάβουν μέρος σε παράνομη επιχείρηση. Οι περισσότερες οικογένειες πλήρωσαν 2.000-6.000 ευρώ για το κάθε παιδί.

Όπου και να καταλήξει αυτή η ιστορία, η αναφορά και μόνο σε εμπόριο παιδιών με σκοπό το κέρδος (τί άλλο άλλωστε;) είναι φρικτή...

Στατιστικές

Μάλλον πρόκειται για πολύ πρόχειρες εκτιμήσεις που δε βασίζονται σε επιστημονικά τεκμηριωμένες ποσοτικές μεθόδους και μετρήσεις, αλλά τα νούμερα δεν παύουν ποτέ να είναι εντυπωσιακά...

Η “γκρίνια“ της ημέρας (2)

Την εποχή αυτή, μαζί με τα πρωτοβρόχια, έρχοναι και οι καταλήψεις. Ετήσιο πλέον φαινόμενο που σηκώνει πολλές ερμηνείες. Η δική μου άποψη είναι πως η κατάληψη είναι μια μορφή αγώνα και πρέπει να αποτελεί το τελευταίο μέτρο στη διεκδίκηση αιτημάτων. Εδώ βέβαια, συμβαίνει το αντίθετο. Μόλις περάσουν δυο τρεις μήνες από τον αγιασμό και αρχίσουμε να ”κουραζόμαστε“ δεν κάνουμε μια κατάληψη να την πέσουμε λίγο, να χαλαρώσουμε μωρέ... Εξάλλου έχουμε και το φροντιστήριο και όλα μέλι γάλα. Αιτήματα: άγνωστα.Κάτι για ένα άρθρο 16 (να μωρέ αυτό μετά το 15 και πριν το 17...), κάτι για ετοιμόρροπα κτίρια ή ελλείψεις βιβλίων (Φυσικά, τί θα έχουμε να μουτζουρώσουμε, να σκίσουμε και να χάσουμε...).

Βρίθουν οι εφημερίδες από άρθρα σχετικά με το θέμα:

Οι έφηβοι, από την άλλη, εύκολα «γοητεύονται» από επαναστατικές κινήσεις, μιμούμενοι τους συνομηλίκους τους. Μια σπίθα αρκεί, και είναι συνήθως πολιτικά υποκινούμενη. Πόσω μάλλον, όταν οι ακραίες κινήσεις των ανώριμων σε τέτοια θέματα (όπως το «λουκέτο» σε ένα σχολείο) μαθητών, τους αφήνουν εκτεθειμένους και δημιουργούν ένα πεδίο όπου ο καθένας μπορεί να πολώσει. «Οι λόγοι των καταλήψεων είναι πολλοί. Προβλήματα υπάρχουν. Ομως, δεν μπορεί να πούμε ότι όλοι οι μαθητές είναι συνειδητοποιημένοι. Και τα παιδιά είναι ευάλωτα όταν επιλέγουν τέτοιες αντιδράσεις όπως η κατάληψη.

Κανείς δε λέει πως η παιδεία δεν έχει προβλήματα και ορισμένες καταλήψεις είναι πλήρως δικαιολογημένες.

Από την άλλη συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις υποστηρίζουν τον αγώνα των μαθητών. Άσχετο με το αν κάνουμε κατάληψη για την κατάληψη...

Οι μαθητές, από την πλευρά τους, δηλώνουν ότι είναι ανεξάρτητοι. Κάνουμε καταλήψεις, λένε, για να ακουστούν τα αιτήματά μας και να βρεθούν λύσεις στις κακές κτιριακές υποδομές και τις ελλείψεις σε καθηγητές και βιβλία. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να παραβλέψει κανείς έναν αφανή μεν, αξιοσημείωτο δε υπόγειο πόλεμο μεταξύ του Περισσού και της Κουμουνδούρου για την πρωτοκαθεδρία στις κινητοποιήσεις. Το παιχνίδι εκ μέρους του Περισσού άνοιξε ο Γιάννης Πρωτούλης (γραμματέας της ΚΝΕ) κάνοντας επισκέψεις σε διάφορα σχολεία. Είναι πλέον προφανές στους κύκλους της εκπαιδευτικής κοινότητας ότι ο διασκελισμός του ΚΚΕ γίνεται για να φτάσει και ει δυνατόν να προσπεράσει τον Συνασπισμό ο οποίος, κατά γενική ομολογία, είχε το προβάδισμα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Η "γκρίνια" της ημέρας (1)

Με το σημερινό post εγκαινιάζεται μια (ατέλειωτη) σειρά από καταχωρήσεις με τον...ασυνήθιστο τίτλο που βλέπετε παραπάνω. Σκοπός μου είνα να υπάρχουν σε ημερήσια βάση (για να επιβεβαιώσουν τον τίτλο τους άλλωστε) και θα περιέχουν σταχυολογήσεις και γνώμες από τις καθημερινές μου περιηγήσεις στον κυβερνοχώρο.

Η λέξη "γκρίνια" δε σημαίνει απαραίτητα τη γνωστή μουρμούρα και μίρλα (που λένε στο χωριό μου), απλά είναι επισήμανση γεγονότων, αντικειμένων, ανθρώπων, που μου κάνουν εντύπωση και προκαλούν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Ξεκινώντας για σήμερα έχω δύο σημεία που επικεντρώνομαι και είναι παρμένα από τα σημερινά ΝΕΑ. Το πρώτο αφορά στη διατροφή μας. Τί στο διάολο τρώμε; Έκθεση - βόμβα αμερικανών ερευνητών έδειξε πως το αυξημένο βάρος (σώπα..!.), το αλκοόλ (ξανασώπα.....!) και οι καθημερινές ανθυγιεινές τροφές προκαλούν καρκίνο (μωρέ τι μας λές...!!!). Η παχυσαρκία είναι εξίσου κακή με το κάπνισμα.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται αυτές τις μέρες για τις κάμερες, τις οργουελικές αναφορές στο μεγάλο αδερφό, την προστασία των προσωπικών μας δεδομένων
(επιφυλλάσομαι για μεγαλύτερο άρθρο-γκρίνια εντός των ημερών, είναι ακόμη draft). Από τις σελίδες του «Οbserver» ο Νικ Ρόζεν, ακτιβιστής δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου "Ηow to live offgrid" («Πώς να ζείτε εκτός των δικτύων» εκδ. DoubleDay) προτείνει δέκα ασφαλιστικές δικλίδες, δέκα τρόπους προστασίας- αρκετά πρωτότυποι ορισμένοι από αυτούς- για να του χαλάσουμε, έστω και προσωρινά, τα σχέδια...

[πηγή, πηγή]

Παγκόσμια διάσκεψη W.C.

Το e-paideia.net είναι μια ιστοσελίδα (μάλλον ένα ολόκληρο portal) που αφορά (όπως μπορεί κάποιος να καταλάβει από τον τίτλο της) εκπαιδευτικά θέματα για εκπαιδευτικούς, μαθητές και όλους όσους “καίγονται” από τα φλέγοντα ζητήματα της πολύπαθης ελληνικής παιδείας. Στις σελίδες της μπορεί κάποιος να βρει θέματα για διάφορα μαθήματα, γενικές γνώσεις, υλικό για το σχολείο και αναφορές στην επικαιρότητα.

Η αφορμή γι’ αυτό το post ήταν η είδηση που διάβασα εκεί πέρα που αφορούσε στην...παγκόσμια διάσκεψη τουαλέτας που διεξάγεται αυτή την εβδομάδα στην Ινδία, στο Νέο Δελχί. Αρχικά νόμιζα πως ήταν αστείο (ακόμη ένα από τα χιλιάδες ξενέρωτα που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο), αλλά τελικά διαπίστωσα πως η είδηση ήταν πραγματική. Η διάσκεψη οργανώνεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουαλέτας(!!), με έδρα τη Σιγκαπούρη, την ινδική μη κυβερνητική οργάνωση Sulabh International και την κυβέρνηση της Ινδίας. Στις συνομιλίες συμμετέχουν πολιτικοί, αρχιτέκτονες, ειδικοί σε θέματα υγιεινής και κατασκευαστές συστημάτων αποχέτευσης, με στόχο να μειώσουν στο μισό έως το 2015 τον αριθμό των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβααση σε κάποιο σύστημα αποχέτευσης.

Η επιλογή της Ινδίας, σαν χώρα που φιλοξενεί το συνέδριο, δεν ήταν τυχαία, γιατί πρόκειται για μια περιοχή του πλανήτη που εν έτει 2007 περίπου 700 εκατομμύρια κάτοικοί της κάνουν τη φυσική τους ανάγκη όπου βρουν.

Αν και αυτή η καταχώρηση ξεκίνησε ως αστείο, μάλλον αφορά σ’ ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που εμείς οι “πολιτισμένοι” δυτικοί δεν μπορούμε εύκολα να χωνέψουμε...

[πηγή]

Δουλειά: τι ρουτίνα!!!

Κοίταξε με τρυφερότητα τη γυναίκα του που κοιμόταν ακόμη. Οι ώμοι της διαγράφονταν κάτω από τα σεντόνια, ακολουθώντας τον ήρεμο ρυθμό της αναπνοής της. Πίσω από τις γρίλιες αχνόφεγγε. Σηκώθηκε αργά, να μη την ενοχλήσει. Πήγε και χάιδεψε το ξανθό κεφαλάκι της κόρης του. Η μικρούλα αναστέναξε ελαφρά, σαν να τον κατάλαβε, χαμογέλασε στον ύπνο της, αλλά δεν ξύπνησε. Ίσα που κουνήθηκε, τόσο όσο χρειάζεται για να τον κάνει ευτυχισμένο.

Η στολή τον περίμενε φρεσκοσιδερωμένη στη μεγάλη πολυθρόνα του σαλονιού. Έφτιαξε καφέ, άναψε το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και κάθισε στην αγαπημένη του θέση, μπροστά στο παράθυρο που κοιτούσε τη θάλασσα. Απολάμβανε αυτές τις πρώτες ώρες της ημέρας. Τον βοηθούσαν να συγκεντρωθεί, να ετοιμάσει το μυαλό του για τη μέρα που ξεκινούσε, να απολαύσει τη νηνεμία του δειλού πρωϊνού πριν την ένταση της ημέρας...

“Εμποδίζουμε τους αράπηδες με κάθε τρόπο.” Ο διοικητής ήταν σαφής. Ο δεύτερος καφές συνοδευόταν από τα πρωινά λογύδρια, που λίγο ή πολύ ήταν ίδια κάθε μέρα. Σήμερα, για παράδειγμα, έλεγε “εμποδίζουμε”. Τις προάλλες είπε “παραδειγματείστε τους”, πιο παλιά “γ........στε τους”.

Του αρέσει η δουλειά του. Αυτό το οργασμικό συναίσθημα της απόλυτης εξουσίας πάνω στους βρωμιάρηδες που κάθε τρεις και λίγο εμφανίζονται στο λιμάνι στοιβαγμένοι σ' ένα σαπικάικο. Σ’ αυτούς που ζέχνουν σαν βόθροι και κάνουν την ανάγκη τους όπου βρουν. Είναι φοβερή αίσθηση η κλωτσιά στα πλευρά, στους ανορεξικούς τους κώλους. Οι κραυγές και τα ουρλιαχτά τους...“άσμα ηρωικό και εύθυμο”, παιάνας που υμνεί την ανωτερώτητά του.

“Όσο πιο πολλά σκουλήκια λιώνω, τόσο πιο πλήρης νιώθω”, σκέφτεται. Ο διοικητής του τον καμαρώνει. Τον θεωρεί έναν από τους επίλεκτους, αυτούς που ξελασπώνουν το σώμα. Όχι σαν τους άλλους του φλώρους, τους πρωτευουσιάνους χαρτογιακάδες που το παίζουν φιλάνθρωποι. Αδίστακτος, ψυχρός, υπάκουος. Τα χαρακτηριστικά ενός “άντρα” ανώτερου, έξω από τα συνηθισμένα.

“Εδώ είναι σύνορα κύριοι, ο ‘εχθρός’ έχει πολλές μορφές. Ακόμη και ο πιο καχεκτικός βρωμιάρης είναι ένας εν δυνάμει τρομοκράτης και από αυτούς σας προστατεύουμε“, σκέφτεται κάθε φορά που βλέπει το προσωπικό του να ”δημιουργεί“ στα σκοτεινά κελιά του λιμεναρχείου...

Ο κουβάς ξαναγέμισε. Ο βρωμιάρης (γ....ώ τη φυλή του!) ίσα που αναπνέει, αλλά δεν τον νοιάζει. Θα τον καθαρίσει στο τέλος, θα εκπληρώσει το χρέος του απέναντι στην τιμημένη υπηρεσία και θα επιστρέψει σπίτι να χαϊδέψει το ξανθό κεφαλάκι της κορούλας του... αφού φυσικά πλύνει για πολλή ώρα τα χέρια του. Οι βρωμιάρηδες κουβαλούν τόσα μικρόβια...