Βάπτιση

Σκοτείνιασε απότομα αν και είναι ακόμη 4 το μεσημέρι με τη θερμοκρασία να πιάνει κόκκινο σήμερα. 39 και βάλε βαθμούς. Ο κλιματισμός δουλεύει από το πρωί αγκομαχώντας σκορπίζοντας τεχνητή αρρωστημένη δροσιά στο σπίτι. Μέχρι να προλάβω ν' ανοίξω τη μπαλκονόπορτα, τα πρώτα μπουμπουνητά. Ένας δροσερός δυνατός αέρας πλημμύρισε το δωμάτιο και η έντονη μυρωδιά της βροχής άγγιξε λυτρωτικά τα ρουθούνια μου. Οι πρώτες σταγόνες ακούστηκαν στην αρχή σιγά στην τέντα και σε λίγο ο θόρυβος θύμιζε στρατιωτικό εμβατήριο. Η καυτή άσφαλτος άρχισε να βγάζει τους πρώτους ατμούς...

Έκλεισα τα μάτια και αφέθηκα με την όσφρηση και την ακοή να πλανηθώ σ' αυτό το "ευχάριστο διάλειμμα" από τη σημερινή κόλαση. Δύο παιδάκια με ποδήλατα κυνηγούν το ένα το άλλο γελώντας ξαναγεννημένα από το ξαφνικό μπουρίνι, μουσκεμένα μέχρι το κόκκαλο, αλλά ευτυχισμένα. Όλοι στα μπαλκόνια απολαμβάνοντας το "μάννα" λες και οι μπόρες είναι το σπανιότερο πράγμα που έχουν δει.

Πλανεύτρα φύση δεν παύεις να ξαφνιάζεις και φοβίζεις με το μεγαλείο σου...

Ενδιαφέρον άρθρο....

Όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για την επιστήμη της καθημερινότητας,αλλά...φοβόμαστε να ρωτήσουμε

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Κινηματογραφική πρόταση

Μου αρέσει να βλέπω ταινίες υπό τον τεχνητά δροσερό αέρα του κλιματισμού. Σήμερα, ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου η ζέστη είναι ανυπόφορη. Έκανα το κουράγιο και πήγα μέχρι το video club όπου είδα καινούριες (ή μάλλον επανεκδόσεις) ισπανόφωνου σινεμά, μία από τις μεγάλες κινηματογραφικές αδυναμίες μου.
Νοίκιασα το La comunidad, ελληνικός τίτλος "Η μοιρασιά" (στο έλεος των μεταφραστών!!!!). Σκηνοθεσία του Alex De Iglesia με πρωταγωνίστρια την καταπληκτική Carmen Maura.

Η υπόθεση αφορά μία μεσίτρια που ανακαλύπτει ένα τεράστιο ποσό σε μία πολυκατοικία και προσπαθεί να το φυγαδεύσει από τους υπόλοιπους γείτονες που το εποφθαλμιούν. Δε θέλω ν' αναφερθώ σε λεπτομέρειες για να μη σας το χαλάσω.

Το ισπανόφωνο σινεμά με γόητευε ανέκαθεν. Ποιος δε ξέρει το γκροτέσκο και συνάμα συγκινητικό θεματολόγιο του Almodovar, ποιος δε γοητεύτηκε από τις εικόνες του μεξικανού Bunuel... Ταινίες ανθρώπινες, βγαλμένες από τη ζωή, που κρίνουν και καυτηριάζουν τις ανθρώπινες αδυναμίες, υμνώντας τες συγχρόνως. Φιλοσοφημένες ματιές που προβληματίζουν χωρίς όμως να χάνουν την ένταση που απαιτεί ένας ίσως όχι και τόσο απαιτητικός θεατής.

Το παρακάτω το έγραψα μια μέρα που δεν είχα ύπνο και βαριόμουν αφόρητα, όπως αυτές τις μέρες που με τη ζέστη να έχει παραλύσει κάθε γωνιά του μυαλού μου δεν έχω διάθεση για τίποτα....ένας φανταστικός ήρωας που συντρόφευε μια μαρτυρική ώρα...

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Βήχω, είναι βουλωμένη η μύτη μου, δεν μπορώ ν’ ανασάνω και έχω μετρήσει άπειρα ...δαγκωμένα μηλαράκια μήπως και ηρεμήσω, αλλά τίποτα. Με βλέπω να βγάζω τη βραδιά στο γραφείο, γράφοντας μαλακίες.
Η αγάπη μου κοιμάται του καλού καιρού. Είπα κι εγώ μήπως κουραστώ μετά την καθιερωμένη ερωτική μας, προ ύπνου, επαφή, αλλά παραμένω κάτι παραπάνω από ακμαίος. Τί τον ήθελα εκείνον τον αναθεματισμένο τον καφέ οκτώμισι το βράδυ; Αφού με πιάνει, επιμένω να τον πίνω και την άλλη μέρα να είμαι σαν φάντασμα έχοντας κάνει τον βρικόλακα ολονυχτίς.

Προσπαθώ να κόψω το τσιγάρο αυτές τις μέρες, ιδίως από την Παρασκευή που μ’ έπιασε αυτός ο βοϊδόβηχας δεν έχω καπνίσει καθόλου και ούτε με τραβάει. Αν με ρωτήσει κάποιος εάν είμαι φανατικός καπνιστής δε ξέρω τι να του απαντήσω. Μάλλον ιδιόρρυθμος θα έλεγα -όπως εξάλλου τόσα άλλα πράγματα. Είναι ώρες που με τραβάει το τσιγάρο σαν τρελό, κανονική εξάρτηση, δεν το σβήνω καθόλου, ανάβω το ένα μετά το άλλο. Αν τυχόν έχουν τελειώσει τα πακέτα, τότε είναι που τρέχω στο περίπτερο με ό,τι και να φοράω (μια φορά πήγα με τις πιτζάμες, δεν ντράπηκα καθηγητής πράμα;;), πετάω τη ζελατίνα του πακέτου με λαχτάρα, σαν παιδί που μόλις άνοιξε το χριστουγεννιάτικο δώρο του και χώνω στο στόμα το μαγικό ραβδάκι της απόλαυσης, κάτω από το επιτιμητικό βλέμμα του περιπτερά, που δεν έχει βάλει ποτέ καπνό στο στόμα του.
Άλλες φορές πάλι μπορεί να περάσει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να καπνίσω καθόλου, λες και δε ξέρω τι θα πει νικοτίνη, σαν να είμαι ακόμη ο αθλητής που ήμουν κάποτε και η λέξη ?καταχρήσεις? μού είναι παντελώς άγνωστη.

Είχα ένα φίλο, το Μανόλη, που ήταν (δεν ξέρω αν είναι γιατί έχω πολλά χρόνια να τον συναντήσω, έχω χάσει εντελώς τα ίχνη του) ο πιο απίθανος καπνιστής που έχω γνωρίσει ποτέ. Κάπνιζε από δέκα χρονών, μπορεί και μικρότερος, χωρίς να γίνει ποτέ φανατικός του τσιγάρου, εάν είναι δυνατόν.

Με τον Μανόλη είμαστε συγχωριανοί. Τον θυμάμαι να φυσάει μάγκικα, κάνοντας τα χείλη του σαν χωνί, τον καπνό από τα περίτεχνα κάγκελα της πόρτας του σπιτιού της γιαγιάς του, τα καλοκαιριάτικα ζεστά απομεσήμερα που οι γέροι απολαμβάνουν τον υπνάκο τους και δεν παίρνουν χαμπάρι τις παγαποντιές του εγγονού τους.

?Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από ένα καλό τσιγάρο μετά το φαγητό? έλεγε με περισπούδαστο ύφος, σαν να υπήρξε από αιώνες κοινωνός της απαγορευμένης για όλους εμάς, τους υπόλοιπους, απόλαυσης. Οι περισσότεροι από εμάς, μάλλον όλοι, δεν τολμούσαμε να το βάλουμε το στόμα μας, μη τυχόν μας δει κανένας. Δεν μας πήγαινε το μυαλό πως και να μη μας έβλεπαν, μπορεί να μας μύριζαν, αλλά τότε νομίζαμε πως μόνο η όραση είναι η αίσθηση που μπορεί να μας συλλάβει.

Φυσικά, ο Μανόλης, σαν ο πιο ?άνετος? δεν χαμπάριαζε καθόλου.
?Ας με δει η γριά? έλεγε, ?περισσότερο θα της πάει στο μυαλό πως άρπαξε η καγκελόπορτα φωτιά παρά ότι εγώ ντουμανιάζω.? Επικαλούνταν φυσικά τη μαλάκυνση της κυρά Μαρίας, της γιαγιάς του, που μάλλον μας δούλευε όλους ψιλό γαζί και τα είχε τετρακόσια, αλλά όλοι κάναμε την παλαβή αποδεχόμενοι τη δήθεν μειωμένη αντίληψή της.

Το πιο απίθανο απ’ όλα ήταν πως ο Μανόλης εξασφάλιζε τα τσιγάρα του. Εννοείται πως με το χαρτζιλίκι του δεν μπορούσε να πάει στο παντοπωλείο της κυρά Κούλας, της θεόχοντρης ζωντοχήρας, που ήξερε τι ?καπνό φουμάρει? ο καθένας στο χωριό. Ούτε ο Μανόλης μπορούσε ν’ αγοράσει ένα πακέτο δήθεν για τον τάδε. Δε το είχε σε τίποτε η κύρα Κούλα να διασταυρώσει εάν το πακέτο έφτασε στον πραγματικό αποδέκτη του.

Τα πακέτα με τα τσιγάρα, στο παντοπωλείο ?Έχω απ’ όλα?, ήταν τακτοποιημένα σε ραφάκια δίπλα ακριβώς από τις σοκοφρέτες, τις σοκολάτες, τα ματζούνια, τα γλειφιτζούρια, όλα δηλαδή τα είδη που ενδιέφεραν εμάς τα μικρά παιδιά. Ο Μανολάκης, λοιπόν, πλησίαζε στα ράφια, έκανε πως έψαχνε για κάποιο συγκεκριμένο γλύκισμα, ενώ συγχρόνως παρατηρούσε την κυρά Κούλα με την άκρη του ματιού του. Μόλις την έβλεπε να του γυρίζει την πλάτη, να υποδέχεται ή να εξυπηρετεί κάποιον άλλο πελάτη, έχωνε με επιδεξιότητα ένα πακέτο τσιγάρα μέσα στο κοντό του παντελονάκι. Μερικές φορές μάλιστα, από κεκτημένη ταχύτητα, το πακέτο κατέληγε μέσα στο εσώρουχό του, αλλά αυτό δεν τον πτοούσε καθόλου. Συγχρόνως έπαιρνε και μια σοκοφρέτα ή κάτι άλλο, πλήρωνε κανονικότατα με το πενιχρό χαρτζιλίκι του, έριχνε το πιο χαδιάρικο χαμόγελό του στη χοντρή κυρά Κούλα, που όλο τον τράταρε και κανένα λουκούμι, και την κοπανούσε σαν κύριος.

Φυσικά η μάρκα των τσιγάρων δεν τον ενδιέφερε, ό,τι άρπαζε το χέρι του εκείνη την ώρα. Άσε που ο νεανικός του ουρανίσκος δε ξεχώριζε τα ελαφριά από τα βαριά, ούτε τις γεύσεις από τις διάφορες ποικιλίες του καπνού. Ερχόταν, λοιπόν, ο Μανολιός με φουσκωμένο ελαφρώς το σορτσάκι του από τη λεία του και μας έβρισκε μαζεμένους στο εκκλησάκι του Άϊ Γιώργη, λίγο έξω από το χωριό, όπου συνήθως μαζευόμασταν οι πιτσιρικάδες, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των παππούδων και των γονιών μας. Εκεί με μία θριαμβευτική -και ελαφρώς πρόστυχη- κίνηση έχωνε το χέρι του στο παντελονάκι του και, ως δια μαγείας, εμφάνιζε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας το πολυπόθητο πακέτο. Έχωνε ένα τσιγάρο στο στόμα, έμπαινε κουνιστός και λυγιστός στο ξωκλήσι, έπαιρνε τον αναπτήρα που άναβανε οι περαστικοί τα καντήλια και...τσαφ! άναβε τη δική του ιερή φωτιά τραβώντας δυνατά τον καπνό στην πρώτη ρουφηξιά. Συχνά πνιγόταν από τον καπνό, κανείς μας, όμως, δε γελούσε. Εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο ψηλά στα μάτια μας που ένα αθώο βηχαλάκι δεν αφαιρούσε τίποτα από τη δόξα του.

Διεθνής Αμνηστία

 

Δε θα μπορούσα να μη ρίξω κι ένα μπανεράκι με τον οργανισμό που προσπαθεί -ίσως απεγνωσμένα- να διορθώσει λιγάκι τα πράγματα, να ταρακουνήσει εφησυχασμένες συνειδήσεις, να υψώσει φωνή....

Μη e-μιλάς...δεν είναι απαραίτητο....

Είναι αναμφισβήτο ότι το Διαδίκτυο είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για να εκφράζουμε τις ιδέες μας ελεύθερα χωρίς λογοκρισία ή περιορισμούς αλλοτινών σκοτεινών εποχών. Αμ δε!!! Για ρωτήστε τους Κινέζους, Βιετναμέζους, Τυνίσιους, Ιρανούς και μερικούς άλλους στις χώρες των οποίων άνθρωποι φυλακίζονται επειδή ασκούν κριτική στις κυβερνήσεις τους, απαιτούν δημοκρατία, επιθυμούν ελευθερία του τύπου (και της γνώμης) ή αποκαλύπτουν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το κακό είναι πως οι περιορισμοί αυτοί ενισχύονται από εταιρείες κολοσσούς που επιτρέπουν στις παραπάνω κυβερνήσεις παρέχοντας υψηλής ποιότητας τεχνογνωσία. Η Yahoo! έδωσε e-mail πελατών της στις κινεζικές αρχές. H Microsoft και η Google υπέκυψαν στις απαιτήσεις της κινεζικής κυβέρνησης για λογοκρισία πάνω στους χρήστες των υπηρεσιών τους.

Έβαλα ένα μικρό banner κάτω δεξιά που ενημερώνεται από τη βάση δεδομένων της διεθνούς αμνηστίας για περιπτώσεις που λογοκρίνεται η χρήση του διαδικτύου.

Η ελευθερία της έκφρασης είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα...ίσως το πολυτιμότερο...
Περισσότερα εδώ

Πογκρόμ...

Φαίνεται τελικά πως η ιστορία δε διδάσκει τίποτα. Η ναζιστική γερμανία του Χίτλερ έστειλε στο θάνατο εκατομμύρια εβραίους, ιδίως γυναίκες και παιδιά, εξαλείφοντας ολόκληρες γενιές αθώων ανθρώπων. Σήμερα, στις απαρχές του 21ου αιώνα, οι εβραίοι έχουν επιδοθεί σ' ένα ανελέητο πογκρόμ εναντίον των παλαιστινίων επικαλούμενοι την τρομοκρατική οργάνωση που δήθεν(;;) υπάρχει στις τάξεις τους. Ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο. Τί φταίνε όμως οι εκατοντάδες άμαχοι; Γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι; Ας υποθέσουμε πάλι, πως οι τελευταίοι χρησιμοποιούνται ως "ασπίδα" από τους τρομοκράτες και θεωρούνται παράπλευρες απώλειες.

Το Ισραήλ θεωρείται ότι έχει μία από τις πιο εξελιγμένες στρατιωτικές μηχανές στον κόσμο, όπως και μια από τις πιο αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες (βλέπε ΜΟΣΑΝΤ). Δεν μπορούν να εντοπίσουν την αιτία του κακού και να χτυπήσουν εκεί που πρέπει; Ή μήπως επικαλούμενοι την αυτοάμυνά τους καταφεύγουν σε επιχειρήσεις-σκούπα έτσι ώστε τελικά να κατακτήσουν ολοκληρωτικά τα εδαφή του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, αυτή που εποφθαλμιούν εδώ και δεκαετίες;

Η διεθνής κοινότητα για ακόμη μια φορά παρακολουθεί αμέτοχη, οι ΗΠΑ συνεχίζουν τα γνωστά τροπάρια περί τρομοκρατίας και τα Ηνωμένη Έθνη -που ιδρύθηκαν στο τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου με σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης και της αλληλεγγύης- είναι υποχείρια των γερακιών της Ουάσιγκτον που ασκώντας βέτο επιτρέπουν στο Ισραήλ να συνεχίζει ανενόχλητο τις σφαγές του.

Αυτό το...βέτο μπορεί να μου το εξηγήσει κάποιος;; Το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ προκειμένου να πάρει μία απόφαση πρέπει να υπάρχει ομοφωνία. Αν κάποιο από τα μέλη του διαφωνεί έχει το δικαίωμα ν' ασκήσει βέτο επί της πρότασης. Μέχρι εδώ καλά. Η απορία που εύλογα δημιουργείται στον καθένα είναι πως αν, για παράδειγμα, το Ισραήλ θέλει να ρίξει πυρηνικά στον Λίβανο, το Συμβούλιο Ασφαλείας αντιδράσει επιπλήτοντας την ενέργεια και οι ΗΠΑ ασκήσουν βέτο, τότε ο Λίβανος θα εξαλειφθεί από το χάρτι. Η Βηρυττός θα γίνει το Άουσβιτς του 21ου αιώνα με τις "ευλογίες" των Ηνωμένων Εθνών.

Ίσως το μυαλό μου είναι πολυ μικρό για να κατανοήσει τα ατέλειωτα διπλωματικά παιχνίδια, αλλά ως απλός πολίτης δε μπορώ να μη αγανακτώ στη θέα των θηριωδιών, στο κλάμα των μανάδων, στα άψυχα, σαν μαριονέτες, κορμιά των παιδιών...

Καλά είπαν κάποιοι....Useless Nations (UN - United Nations).

Τελειώνουν οι "διακοπές"...Θ' αναρωτιέστε προς τι τα εισαγωγικά. Όντας εκπαιδευτικός η δίμηνη ραστώνη μου φαίνεται κάτι παραπάνω από αρκετή. Και φέτος, όπως και κάθε καλοκαίρι, εάν εξαιρέσω μια εβδομάδα θάλασσας, όλες οι υπόλοιπες μέρες μου πέρασαν με λογοτεχνία, ταινίες και άφθονο, συχνά ανούσιο, σερφάρισμα στο διαδίκτυο. Διάβασα, διάβασα (και διαβάζω) μέχρι σημείο που ένιωσα πως το μυαλό μου δεν μπορεί ν' αφομοιώσει ούτε μία παραπάνω λέξη. Ένιωσα να περιβάλλομαι από χαρακτήρες, κόσμους, φύσεις μεταξύ φανταστικού και πραγματικού που συχνά ανοιγόκλεινα τα μάτια μου μήπως και δεν ανήκω σ' αυτή τη γη, αλλά κινούμαι αιωρούμενος σε άλλες διαστάσεις.

Πολλές και ποικίλες οι εντυπώσεις μου από τα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου τους τελευταίους δύο μήνες. Άλλα με συνάρπασαν, άλλα με θύμωσαν, μερικά τα παράτησα στη μέση μη αντέχοντας να βάλω τον εαυτό μου στη διαδικασία φτάσω αγκομαχώντας στο τέλος. Μπορεί να μεγαλώνω και οι υπομονές μου να μην είναι πλέον αρκετές....

Θ' αναφερθώ σε ένα μόνο αναλυτικά. Από κυριακάτικη εφημερίδα, σε φτηνή έκδοση, διάβασα τον "Επίμονο Κηπουρό" του John Le Care. Είχα δει πρόσφατα την κινηματογραφική του μεταφορά, η οποία ήταν μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα τα τελευταία χρόνια. Με συνάρπασε, με συγκίνησε, με θύμωσε. Ιδανικός συνδυασμός. Το βιβλίο, όπως γίνεται συνήθως, σαφώς ανώτερο. Αν και ο σεναριογράφος σεβάστηκε το πρωτότυπο κείμενο, ακολούθησε κατά γράμμα τις πιο σημαντικές στιγμές της πλοκής, χωρίς να αλλάξει την ιστορία ούτε στο παραμικρό. Δεν είχα διαβάσει ποτέ μέχρι σήμερα Le Care. Διαπίστωσα πως πρόκειται για μεγάλο συγγραφέα.

Δεν ξέρω αν ανήκει αμιγώς στην κατηγορία του "αστυνομικού", όπως πολλοί τον εντάσσουν, όμως τα βιβλία του είναι άκρως ψυχογραφικά, γεμάτα πάθος και συγκίνηση, αποτελούμενα από ήρωες σχεδόν καθημερινούς, ανθρώπους που ίσως συναντούμε συχνά χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη και την ποιότητά τους.
Φαίνεται επίσης ότι είναι ένας συγγραφέας-ερευνητής που ψάχνει ενδελεχώς το θέμα που θέλει να πραγματευτεί, χωρίς βέβαια να περιορίζει καθόλου το εύρος της φαντασίας του.

Η ιστορία περίπου έχει ως εξής: Η Τέσα Κουέιλ, σύζυγος του διπλωμάτη Τζάστιν Κουέιλ, δολοφονείται άγρια στην Κένυα. Πίσω μάλλον από το θάνατό της κρύβονται οι φαρμακοβιομηχανίες-κολοσσοί που δοκιμάζουν -παράνομα- νέα φάρμακα στον ταλαιπωρημένο λαό της Κένυας χρησιμοποιώντας τον, εν αγνοία του, ως πειραματόζωο. Ο Τζάστιν, φλεγματικός βρετανός, αναλαμβάνει να συνεχίσει το έργο της γυναίκας του, ερχόμενος σε σύγκρουση με το κατεστημένο και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ενδιαφέροντα links...

Καλοκαίριασε για τα καλά (αν και οι καταιγίδες τείνουν να γίνουν καθημερινό φαινόμενο) και διαπίστωσα μετά λύπης πως είχα πολύ καιρό να ενημερώσω το δικτυακό μου ημερολόγιο. Αδικαιολόγητος...

Παρακάτω, παραθέτω μερικούς συνδέσμους που νομίζω ότι θα κρατήσουν αμείωτο το ρυθμό των διαδικτυακών σας αναζητήσεων:
1. http://del.icio.us/ Ας πούμε ένα είδος on line αποθηκευτικού χώρου για bookmarks. Ότιδήποτε ο καθένας μας θεωρεί σημαντικό, στον κυβερνοχώρο, μπορεί να το μοιραστεί ελεύθερα με οποιονδήποτε άλλο χρήστη.
2. http://www.stumbleupon.com/ Ό,τι και να πω γι΄αυτή την ιστοσελίδα είναι λίγο. Δείτε και μοιραστείτε με άλλους ό,τι θεωρείτε πως είναι ενδιαφέρον για σας. Παρόμοιο με το προηγούμενο, αλλά πιο "χύμα"...!!!
3. http://www.lifehacker.com/ Αντιγράφω από την αρχική σελίδα. "Οι υπολογιστές μπορούν να μας κάνουν παραγωγικούς. Εδώ θα βρείτε λογισμικό και ιστοσελίδες που θα μας εξοικονομούν χρόνο. Geek to live!!!"
4. http://www.m-w.com/ Merriam-Webster Online dictionary. Με μια κουβέντα ίσως το καλύτερο λεξικό της αγγλικής (αν και τον τελευταίο χρόνο έχω ασχοληθεί εντατικά με την ισπανική που τη λάτρεψα!!).
5. http://www.onlineconversion.com/ On line μετατροπέας για όλες τις γνωστές μονάδες μέτρησης. Πόσα εκτάρια είναι τα δέκα στρέμματα του παππού μου;;;!!!
6. http://www.howstuffworks.com/ Μήπως θέλετε να μάθετε από τί κατασκευάζονται τα εμφυτεύματα στήθους;; Είστε στο κατάλληλο μέρος...
7. http://www.epinions.com/ Μπείτε στην ιστοσελίδα και δείτε τι λένε καταναλωτές ανά τον κόσμο για τη φωτογραφική μηχανή που ενδιαφέρεστε ν' αγοράσετε ή ακόμη και για το επόμενο αυτοκίνητό σας...
8. http://www.pcwebopedia.com/ RAID, DSL, SSH, SSL, OSI...κινέζικα;; Όχι πια, χάρη στο πληρέστατο site για όλα όσα αφορούν τους υπολογιστές και το διαδίκτυο...
9. http://news.google.com/ Για τους μανιακούς των ειδήσεων (σαν και μένα!).

Αφορισμοί & σκοταδισμός

Η εκκλησία της Ελλάδος εξέδωσε δελτίου τύπο - ανακοίνωση με αφορμή την προβολή, την ερχόμενη, εβδομάδα της πολυσυζητημένης ταινίας "Κώδικας Da Vinci" βασισμένη στο ομώνυμο ευπώλητο(best seller) βιβλίο του Dan Brown.

Με βάση τα λεγόμενα της εκκλησίας, το εν λόγω τερατούργημα της λογοτεχνίας είναι κατάπτυστο διότι θίγει τα κεκτημένα, την Καινή Διαθήκη και εν τέλει την πίστη των απανταχού χριστιανών. Βέβαια, στα πλαίσια της "δημοκρατικής" της ιδεολογίας προτρέπει όσους "αυτοβούλως"(!!) ενδιαφέρονται να δουν την ταινία για να διαπιστώσουν από μόνοι τους τα "ανιστόρητα μυθεύματα και το καταγέλαστο περιεχόμενο" της.

Διάβασα το βιβλίο του Dan Brown, εδώ και πολύ καιρό. Δε αποτελεί σε καμία περίπτωση δείγμα υψηλής λογοτεχνίας. Είναι μια μυθοπλασία βασισμένη σε κείμενα (έστω αιρετικά) που έχουν γραφτεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ο κάθε συγγραφέας έχει δικαίωμα να γράψει ό,τι θέλει, φτάνει να σέβεται το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Ο Brown δε νομίζω να ήθελε να προσβάλλει κανένα χριστιανό ανά τον πλανήτη. Απλά χρησιμοποιώντας κάποιες πηγές (αμφιβόλου γνησιότητας, συμφωνώ) αναπτύσσει ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα που αγαπήθηκε από 50.000.000 περίπου αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αν κάποιοι επιμένουν να βλέπουν παντού συνωμοσίες, μασονικές στοές, σατανικές δυνάμεις που έχουν βαλθεί να σαρώσουν το στέρεο οικοδόμημα της Ορθοδοξίας μάλλον κάνουν λάθος. Σε τελική ανάλυση περισσότερη δωρεάν διαφήμιση δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάνοντας τους αιθουσάρχες να τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους από τώρα για τα κέρδη που θα τους αποφέρει η ταινία.

Και ερωτώ: γιατί η εκκλησία που απευθύνεται "προς τον λαόν" με τόσο ζήλο (όπως και παλιότερα με τον Scorcese και τον Καζαντζάκη) δε λέει τίποτα για την καθημερινή κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης; Οι ιεράρχες δε βλέπουν το μεσημέρι τηλεόραση; Δεν ντρέπονται με τη λανθάνουσα τσόντα, σε ακατάλληλες ώρες, με το ξεκατίνιασμα και τη ξεφτίλα;


Μήπως, λέω μήπως, τους βολεύει το χαμηλό επίπεδο; Μήπως αυτού του είδους η "πνευματική τροφή" του λαού τον κρατά σε χαμηλό επίπεδο, επιτρέποντας έτσι τους κυβερνώντες να περνούν άκριτα τη γραμμή τους και τα πιστεύω τους; Εάν ξυπνήσει ο λαός και αρχίσει "να την ψάχνει" μήπως τους ρίξει κάτω από το χρυσό θρόνο τους;

Θυμάμαι χαμογελώντας τον Ανδρουλάκη να ευχαριστεί όλους όσους αντέδρασαν στην έκδοση του "αιρετικού" του βιβλίου, λέγοντας πως οι πωλήσεις του ξεπέρασαν κάθε αναμενόμενη εκτίμηση (μέχρι να αποσυρθεί...). Στο μυαλό μου σχηματίζεται η εικόνα του Dan Brown να κολυμπάει σε μια θάλασσα δολαρίων από τη διαφήμιση των απανταχού "σωτήρων"...

"Δυτικοί" αλτρουϊστές

Δεν είμαι υπέρ της αυτοδικίας, ούτε φυσικά υπέρμαχος της θανατικής ποινής, που διατηρείται στην εποχή μας, ακόμη και σε "πολιτισμένα" κράτη της "ανεπτυγμένης" Δύσης (βλέπε Η.Π.Α.).
Ποιος, όμως, δεν αγανακτεί ακούγοντας τα κατορθώματα των ανθρωπιστικών οργανώσεων στην "υπανάπτυκτη" Αφρική; Ποιοι είναι αυτοί οι Δυτικοί, που κάτω από το προσωπείο του πολιτισμένου και του δυνατού, εκμεταλλεύονται σεξουαλικά οκτάχρονα κοριτσάκια με "αμοιβή" ένα πιάτο φαϊ;

Οι μαύροι, οι πρωτόγονοι, οι απολίτιστοι ωχριούν μπροστά στην πρωτοφανή αγριότητα των λευκών ανθρωπόμορφων κτηνών, που δήθεν προσφέρουν απλόχερα τα αγαθά και τις υπηρεσίες, τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση. Διεστραμμένη σεξουαλική ικανοποίηση, με αντάλλαγμα ένα πιάτο ρύζι ή ένα μπουκάλι νερό.
Και όλοι εμείς καθόμαστε μακάριοι στους χοντρούς κώλους μας, χαϊδεύουμε τις παραφουσκωμένες από το λίπος κοιλιές μας κοιτώντας στις τεράστιες τηλεοράσεις μας τις ειδήσεις από τη Μαύρη Ήπειρο, κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι, ανοίγοντας το ν-οστό μπουκάλι μπύρας.

Προσπαθώ να φανταστώ, μάταια, τι είδους "άνθρωποι" είναι αυτοί που επιδίδονται σε τέτοιες ακατανόμαστες πράξεις. Ποια εσωτερική ανάγκη, ποια έλλειψη τους ωθεί να αγγίζουν -χωρίς τύψεις άραγε;- τα ισχνά παιδικά κορμάκια που με τα μεγάλα μάτια τους αντικρίζουν με τρόμο τους υποτιθέμενους σωτήρες τους.

Κάποτε ένας εισαγγελέας, προτού καταδικάσει σε θάνατο έναν κατά συρροή δολοφόνο (serial killer), τον ρώτησε γιατί είχε διαπράξει τα ειδεχθή εγκλήματά του, ιδίως αφού κατά τη δίκη αποδείχτηκε πως είχε σώας τα φρένας.
Ο κατηγορούμενος του απάντησε ήρεμα, χωρίς να σκεφτεί ιδιαίτερα: "Γιατί απλά μπορούσα..."

Μόλις τελείωσα τη "Μητέρα Στάχτη" του Αλέξη Σταμάτη. Μία εβδομάδα από τη ζωή μιας διαλυμένης οικογένειας που συγκεντρώνεται για τις γιορτές του Πάσχα στην ειδυλλιακή Σαντορίνη.
Ο πατέρας δυνάστης, μέθυσος, γυναικάς, εριστικός. Η γυναίκα του, η Επιφανία, βαθιά θρησκευόμενη, υπομονετική, δέχεται στωικά τις βαρβαρότητες του άντρα της. Τρία παιδιά, που χάραξαν διαφορετική πορεία το καθένα. Ο Μηνάς, ο μεγαλύτερος, μόνιμα εχθρικός στον πατέρα του, διεκδικεί κομμάτι από την τεράστια περιουσία του. Η Ρηνιώ (από το Αστρινιώ!), επιτυχημένη φτογράφος ζει στο Μόναχο. Ο Άλκης, ο βενιαμίν, νέος επιστήμονας, γιατρό, ο πιο ορθολογικός απ' όλους.
Οι οικογενειακές εντάσεις γίνονται εντονότερες, όταν η Επιφανία εξαφανίζεται ("αποσύρεται"), όταν ένα βράδυ, μετά από έναν έντονο καυγά με το σύζυγό της, κλειδώνεται στην κάμαρά της και την άλλη μέρα βρίσκουν τα...αποκαϊδια της, τη στάχτη της.
Η ιστορία αποκτά μυστηριακό (έως αστυνομικό) χαρακτήρα, ένα θρίλες με απρόοπτες εξελίξεις, με δευτερεύοντα πρόσωπα να παίζουν το δικό τους, καταλυτικό ρόλο στην πλοκή.
Ο Σταμάτης παίζει με το σασπένς, τη ψυχογραφία και την ήρεμη εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς αφηγηματικά κενά ή υπερβολικά κουραστικές περιγραφές. Και όλα αυτά με φόντο το μαγευτικό ηφαιστειακό τοπία της Σαντορίνης.

Διαβάζεται απνευστί...

Καλά που υπάρχουν...ελληναράδες!!

Μουσουλμάνα υποψήφια για την υπερνομαρχία της Θράκης πρότεινε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι γνωστοί ελληναράδες έσπευσαν να κατακρίνουν την πρότασή του. "Αλλόθρησκη", "να δηλώσει ελληνίδα", "οι τούρκοι επεκτείνονται" και όλα τα γνωστά εθνικιστικά που εκφράζουν κατά καιρούς οι πασίγνωστοι ρασοφόροι (και μη) "δηλωμένοι" Έλληνες.

Κι όμως η γλυκύτατη κοπελίτσα, απαξίωσε τις δηλώσεις τους, έδειξε με τη στάση της ότι διαθέτει ήθος, καλλιέργεια, επιστημονική κατάρτιση, πνεύμα και την απασχολεί μόνο το καλό του τόπου της και των ανθρώπων του, ανεξαρτήτου φύλου, θρησκείας ή χρώματος.

Φυσικά για τους ρασοφόρους το σημαντικότερο χαρακτηριστικό για έναν άνθρωπο του δημοσίου βίου είναι να δηλώνει χριστιανός ορθόδοξος. Τι κι αν καταχράζεται, τι κι αν αδικεί ή ρουσφετολογεί... Θα συγχωρεθεί στον Παράδεισο. Αν όμως είναι μη-χριστιανός, ακόμη και αν προσφέρει έργο, βοηθάει τον τόπο του θα καίγεται ες αεί στο πυρ το εξώτερον.

Αλλά να εκφράζονται αρνητικά πολιτικοί, οι δήθεν "εκπρόσωποι του λαού" με χαρακτηρισμούς που θυμίζουν άλλες, μεσαιωνικές, εποχές είναι επιεικώς απαράδεκτο. Ο πολιτικός πρέπει να χαρακτηρίζεται από την ανεκτικότητά του, από τις καινοτόμες ιδέες του και κυρίως από τους ανοιχτούς ορίζοντες. Το βλέμμα του οφείλει να κοιτάει μπροστά να βλέπει το αδιαίρετο το μοντέρνων λαών και να συναινεί σε πράξεις και ενέργειες που τους φέρνουν πιο κοντά.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι, ιδίως οι νέοι, έχουν ανάγκη από νέα μυαλά και ανοιχτά βλέμματα. Δεν χρειάζονται ούτε ψωμιάδηδες, ούτε παπαθεμελήδες, ούτε φορείς "επαναστατικών" λαβάρων...

Εδώ είμαι...!!!

Ζητώ συγνώμη από το αγαπητό μου blog που το αμέλησα για αρκετό καιρό, αλλά είχα πολλά κωλύματα...
Μια οι πασχαλιάτικες διακοπές όπου αποτοξινώθηκα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, από την άλλη ένα κρυολόγημα που με έριξε φαρδύ πλατύ στο κρεβάτι για αρκετές μέρες και τέλος η...Άνοιξη που αν και αργεί να μπει η αίσθηση ότι κάτι γύρω σου ξυπνάει σε κάνει να χάνεις πρόσκαιρα το μυαλό σου...Οι ροδακινιές κάνουν δειλές προσπάθειες να ανθίσουν, τα δάση στα βουνά που φαίνονται από το μπαλκόνι μου, πήραν μια πινελιά πιο έντονου πράσινου και τα πουλάκια κελαηδούν πιο δυνατά τα γλυκά (αν και ψυχρά ακόμη) δειλινά...

Αυτές τις μέρες θα μ' ακούτε πιο συχνά....

Ο φίλος μου ο Μελ(κιάδες)...

Είδα τις "Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράντα". Πολυσυζητημένο μοντέρνο γουέστερν με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον σκληρό Tomy Lee Jones. Ο Μελκιάδες Εστράντα σκοτώνεται κατά λάθος(;;) από έναν συνοριοφύλακα και ο φίλος του Πίτερ αναλαμβάνει να κουβαλήσει το βασανισμένο πτώμα του στο χωριό του για να ταφεί από την οικογένειά του. Ένα road movie, που υμνεί με ένα πρωτότυπο τρόπο τη φιλία και τα όρια αυτής.

Ο Lee Jones με αριστοτεχνικό τρόπο, με flash back και παράλληλες ιστορίες, μας δίνει μια ταινία αριστούργημα, έχοντας στα χέρια του ένα εξίσου συγκλονιστικό σενάριο. Ο ίδιος ερμηνεύει λιτά, δωρικά τον σκληροτράχηλο καουμπόι, που βουρκώνει μπροστά στο ήδη σαπισμένο πτώμα του φίλου, ενώ μπορεί να ρίξει και..."μερικές ψηλές" στο δολοφόνο του, που σημειωτέο κουβαλάει μαζί του στο ταξίδι της επιστροφής, αφού ο "νόμος" δεν τον άγγιξε. Ακόμη περισσότερο, κουκούλωσε (στη κυριολεξία, θάβοντας τον Εστράντα) το έγκλημά του.

Η ταινία αποτελεί ένα σχόλιο πάνω στην αδικία, στους ευνοημένους και στους παρίες της σάπιας αμερικανικής κοινωνίας. Έχει υπέροχη φωτογραφία (τα ξερά τοπία του Μεξικού) και υποβλητική μουσική. Με φοβίζουν οι ταινίες που εξυμνούνται από τις κριτικές, αυτή τη φορά πάντως, έπεσαν μέσα.

Έχω να γράψω περίπου μια βδομάδα και νιώθω τύψεις που αμέλησα, όχι ηθελημένα, αυτόν τον μικρό "προσωπικό" χώρο στο χάος του διαδικτύου. Ποια ανάγκη παρακινεί τους ανώνυμους και επώνυμους του κυβερνοχώρου να καταθέτουν τις σκέψεις τους, ενδόμυχες ή όχι, ανούσιες ή φιλοσοφημένες, σκόρπιες ή τακτικά οργανωμένες, σ' αυτές τις ιστοσελίδες; Η εύκολη απάντηση θα ήταν η ανάγκη που έχουμε για επικοινωνία ή η ροπή προς τη "δημοσιότητα". Προστατευμένη, όμως, πίσω από τα τείχη των κυβερνολεωφώρων. Αν με ρωτούσε κάποιος, ειλικρινά, δεν έχω μια πρόχειρη απάντηση. Κατά καιρούς κρατώ ημερολόγιο, σ' ένα μικρό μπλοκάκι και όχι ηλεκτρονικό, που το έχω σχεδόν πάντα μαζί. Το ξεφυλλίζω και λατρεύω την αταξία. Στυλό (κόκκινο ή μπλε), μολύβι, μουτζούρες, διαγραφές, μισοτελειωμένες σκέψεις. Αταξία που δεν υπάρχει εδώ μέσα και που μου λείπει μερικές φορές. Γι' αυτό αμέλησα το blog μου αυτές τις μέρες.

Συμβαίνουν όμορφα πράγματα στη ζωή μου αυτόν τον καιρό και προτίμησα να γράψω στο μπλοκάκι μου, πολλές σελίδες, με μουτζούρες και "ατάκτως ειρημένες".

Προχθές, αυθημερόν, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, που δεν είναι πολύ μακριά από εκεί που ζω. Έφριξα. Αν και μεγαλωμένος στην πάλαι ποτέ πανέμορφη Νύφη του Θερμαϊκού, όπου γεννήθηκα, πήγα σχολείο, σπούδασα, ερωτεύτηκα, εργάστηκα, όσο περνούν τα χρόνια τόσο με απωθεί. Κίνηση, βουή και βρωμιά. Ιδίως αυτές τις μέρες που τα σκουπίδια έχουν σχηματίσει δυσώδεις λοφίσκους σε κάθε γωνιά, σε κάθε δρομάκι ή λεωφόρο. "Είναι δυνατόν;" σκέφτηκα. Δε μπορώ να χωνέψω, αν και έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν (που μάλλον ήμουν πιο αδιάφορος), πως μια ομάδα ανθρώπων, όσο δίκιο και να έχουν, να βυθίζουν μια τόσο ιστορική πόλη στο βόρβορο των σκουπιδιών και της μόλυνσης.
Τι φταίει ο παππούλης που με λυπημένα μάτια, σχεδόν βουρκώνοντας, κοιτούσε τους βρωμερούς σωρούς στην Αγ. Δημητρίου προσπαθώντας να βρει διέξοδο προς το δρόμο. Σκεφτόταν, μάλλον, την περίοδο που οι δρόμοι ήταν από χώμα, χωρίς αυτοκίνητα, με κάρα και διάχυτη την οσμή των αλογίσιων περιττωμάτων. Μια εποχή που τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα, χωρίς άγχος και 10 ώρες την ημέρα φροντιστήρια, οι γιαγάδες κάθονταν στα πράσινα μπαλκονάκια τους, απολαμβάνοντας τα γέλια και τις φωνές των εγγονιών τους, τα αυτοκίνητα ήταν...UFO από ένα άλλο σύμπαν και ο χρόνος κυλούσε πιο αργά, πιο ανθρώπινα...

Επέστρεψα το βράδυ σπίτι μου, κουρασμένος χωρίς να έχω κάνει τίποτα, αφήνοντας πίσω τη βουή και τη βρώμα, προσπαθώντας να σκαρφιστώ τρόπους να αναβάλλω την επόμενη επίσκεψη στην πόλη που γεννήθηκα...

Η λέξη της ημέρας: ουραγός.

Αυτός που είναι τελευταίος (και καταϊδρωμένος) κυνηγώντας απεγνωσμένα τον προτελευταίο. Μ' αυτό το όνομα κατατάσσεται η Ελλαδίτσα στη χρήση του Διαδικτύου: ουραγός. Η χώρα που το 73% των κατοίκων της δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ το Διαδίκτυο ή κάποια από τις υπηρεσίες του, ενώ την ίδια στιγμή των 80% του πληθυσμού διαθέτει κινητό.

Το κινητό διαθόθηκε, αν και ξεκίνησε πολύ ακριβό, λόγω της πτώσης της τιμής του και κυρίως του ανταγωνισμού μεταξύ των εταιρειών παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας. Ο ΟΤΕ (πΟΤΕ κατά τους περισσότερους) διαθέτοντας το μονοπώλιο των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, κατάφερε να διαμορφώσει τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη (όταν ο μέσος μισθός του Έλληνα είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο).

Προσωπικά, δίνω για DSL σύνδεση περίπου 35 ευρώ το μήνα συμπεριαλμβανομένου παγίων, ΦΠΑ κτλ. κτλ. Ο μισθός μου είναι 1090 ευρώ. Δε μπορούσα, όμως, να στερήσω από τον εαυτό μου αυτή την "πολυτέλεια" μιας και μου είναι απαραίτητη για τη δουλειά μου και πραγματικά βοηθήθηκα πολύ περισσότερο απ' όσο περίμενα.

Πώς θα διαδοθεί το Διαδίκτυο, η χρήση του, η αναγκαιότητά του, όταν είναι τόσο μα τόσο ακριβό; Οι ΔΕΚΟ έχουν ξεπεράσει κάθε επίπεδο αισχροκέρδειας. Η πλάκα είναι πως το 2005 ο ΟΤΕ παρουσίασε ζημιές. Φυσικά, όταν έχεις παχυλούς μισθούς, ακόμη και για τους πλέον κατώτερους υπαλλήλους, όταν επιτέλους εμφανίστηκαν ανταγωνιστές με πιο συμφέρουσες υπηρεσίες, τότε χάνεις πελάτες και καλά να πάθεις!!

Εν τω μεταξύ η ΕΕΤΤ ενέκρινε τις αυξήσεις των τιμολογίων για τις dialup συνδέσεις. Κούνια που μας κούναγε...

Περισσότερα εδώ

Περί συγγραφής...

O Stephen King δεν είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Παλιότερα είχα διαβάσει πολλές από τις ιστορίες του (Η Λάμψη και το Κάρι -το πρώτο του, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι τα κορυφαία του), αλλά από ‘κει και πέρα δεν μπορώ να πω ότι είμαι ενθουσιώδης οπαδός του έργου του.

Tο "Περί συγγραφής" του Stephen King μπήκε στο ράφι, ολοκληρωμένο απνευστί σε τρεις μέρες. Εμπνευσμένο βιβλίο. Ένας καταξιωμένος συγγραφέας οικειοποιείται με εμάς τους αδαείς, ματαιόδοξους περιστασιακούς γραφιάδες ημερολογίων (και τώρα τελευταία blogs), τα μυστικά της τέχνης του. Ποια μυστικά; Τα αυτονόητα. Για να γράψεις καλά, δεν πρέπει να σταματάς να γράφεις και να διαβάζεις ποτέ. Το δεύτερο είναι σίγουρο πως το κάνω, ιδίως τον τελευταίο καιρό, που φανατικά βυθίζομαι σε αναγνώσεις τριών τεσσάρων βιβλίων συγχρόνως. Ταυτόχρονα, γράφω ένα σωρό ανοησίες εδώ και στο δικτυακό μου blog, που ελπίζω να μπορέσω να το διατηρήσω αυτή τη φορά. (Είχα προσπαθήσει στο παρελθόν να ξεκινήσω δικτυακά ημερολόγια, αλλά λόγω μη συχνής ενημέρωσης -ελπίζω όχι λόγω ποιότητας- καταργήθηκαν από τους υπεύθυνους των σχετικών ιστοσελίδων).
Ο πολυδιαβασμένος King, λοιπόν, στην ερώτηση για το τί να γράψει κάποιος, ποιο να είναι το θέμα του, δίνει την εξής απλή (όχι απλουστευτική) απάντηση: ?ό,τι θέλετε?. Μας παροτρύνει να πιάσουμε το μολύβι ή το πληκτρολόγιό μας και ν’ αρχίσουμε να εξιστορούμε όλα όσα μας έρχονται στο κεφάλι. Πέρα από τις τεχνικές επεξηγήσεις της γραφής (επιρρήματα, παράγραφοι, αφήγηση) το παραπάνω ανάγνωσμα είναι άκρως απολαυστικό, ιδίως όταν περιγράφει με αυτοσαρκαστικό τρόπο, τις απέλπιδες προσπάθειες του συγγραφέα, στα πρώιμά του χρόνια, να γίνει γνωστός με αυτό που νόμιζε, τότε, ότι κάνει καλύτερα: να γράφει.

Ίσως αυτό κάνω κι εγώ εδώ πέρα. Προσπαθώ να γράψω ένα ημερολόγιο, αυτοβιογραφικό, διανθίζοντάς το, με πολλά φανταστικά στοιχεία γύρω από τα πραγματικά γεγονότα που συμβαίνουν στην ενδιαφέρουσα (το εννοώ και ας με πουν κάποιοι αλαζόνα) ζωή μου. Το κακό είναι πως, αν και ξεκινάω κάθε καταχώρηση με πολλή όρεξη, αρχίζω και ζορίζομαι για το πως να συνεχίσω τις περιγραφές μου. Αυτό που λέει ο King είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ περισσότερο. Να μη σταματήσουμε, αλλά να συνεχίσουμε το γράψιμο όσο ασυνάρτητο και να είναι το αποτέλεσμα. Αργότερα, και αφού έχουμε ηρεμήσει, θα βρούμε μέσα στο σωρό των συγγραφικών μας σκουπιδιών, εκείνα τα ψήγματα που γύρω τους μπορούμε να χτίσουμε τη συνέχεια της ιστορίας μας.

Κανείς δεν επιδιώκει, ούτε εγώ φυσικά, να εκδόσει τις ιστορίες του. Δεν μπορώ όμως να αντισταθώ στο σαγηνευτικό σφυροκόπημα των πλήκτρων κάθε φορά που προσπαθώ να συντάξω ένα ακόμη ανούσιο post...

30 χρόνια Apple!

Την χρονιά που η Apple γιορτάζει τα τριάντα χρόνια λειτουργίας της και οι απανταχού φανατικοί οπαδοί απολαμβάνουν τα μουράτα (ελιτιστικά) προϊόντα της, διάλεξε να βγάλει στη φόρα την πιο ριζοσπαστική εξέλιξη της ιστορίας της. Ενσωματώνει στα νέα της μοντέλα, αυτά με Intel επεξεργαστή, τη δυνατότητα να εκκινούν είτε με το δικό της λειτουργικό, το Mac OS X, είτε με Windows XP. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε! Η "ιεροσυλία" ακούει στο όνομα Boot Camp (αναλυτικές πληροφορίες) δίνει την επιλογή στο χρήστη με ποιο λειτουργικό να ξεκινήσει ο υπολογιστής του.
Ακόμη, το εν λόγω λογισμικό, είναι σε δοκιμαστικό στάδιο, αλλά οι επικριτές του αυξάνονται και πληθύνονται. Έχει βουήξει ο κυβερνοχώρος από σχόλια περί προδοσίας, ξεπουλήματος στον Bill Gates και όλα τα συναφή.

Προσωπικά πιστεύω πως η Apple άρχισε επιτέλους να λειτουργεί σαν επιχείρηση, αν και έχω τους ενδοιασμούς μου όσο αφορά στην ποιότητα των από δω και πέρα προϊόντων της. Θέλει ν' αυξήσει το μερίδιο της αγοράς που της αναλογεί, η καμπάνια περί Switch χρηστών μάλλον αποτυχημένη ήταν, έγινε γνωστή σε μη Mac χρήστες μέσω του δημοφιλούς iPod, οπότε έπρεπε να κάνει μια πιο δυναμική κίνηση. Θα τα καταφέρει; Ας της δώσουμε μια ευκαιρία.



Ασχολούμαι με υπολογιστές από το 1985. Σαν χρήστης Apple τα τελευταία 5 χρόνια δεν μπορώ να μη σχολιάσω θετικότατα την υπεροχή τους, είναι πλέον ο κύριος υπολογιστής μου. Από την άλλη δε θέλω να έχω αυτή την υπεροψία που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει πολλούς από εμάς. Καλώς ή κακώς η αγορά βρίθει από υπολογιστές Wintel. Ας μη ξεχνάμε, ότι άνθρωποι πέρα από την πλάκα και την ερασιτεχνική ενασχόληση, βγάζουν το ψωμί τους καθισμένοι σ' έναν υπολογιστή μπροστά και φαντάζομαι πως δε θα τους καίγεται καρφάκι αν το μηχάνημα εκκινεί (bootάρει) με OS X ή με Windows. Αυτό που τους νοιάζει, πρωτίστως, είναι να δουλεύει!! Αν η κίνηση της Apple εμφανίσει πιο σταθερούς υπολογιστές στην αγορά γιατί να μη γίνει αποδεκτή;

Ας περιμένουμε λίγο και βλέπουμε...

Περισσότερες τεχνικές πληροφορίες εδώ

Η ανάγνωση της...ημέρας

Σήμερα το μεσημέρι παρέλαβα το βιβλίο "Ζωή" του Αλέξη Σταμάτη και αυτή την ώρα μόλις το...τελείωσα. Το παθαίνω τελευταία, όταν με συναρπάζει ένα ανάγνωσμα να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Έτσι έγινε και με τις 130 σελίδες περίπου του παραπάνω διηγήματος. Μια ιστορία που αφορά τις σχέσεις πέντε ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους με φανερούς, αλλά κυρίως με αφανείς-μυστικούς δεσμούς. Οι τελευταίοι αποκαλύπτονται στη διάρκεια ενός δείπνου, εν μέσω μιας καταρρακτώδους βροχής, που τονίζει ακόμη περισσότερο τη δραματικότητα των γεγονότων, ακόμη και των διαλόγων. Όλα όσα περιγράφονται στις σελίδες του βιβλίου, διαρκούν περίπου τρεις ώρες. Φαινομενικά λίγες, αλλά αρκετές για να έρθουν τα πάνω κάτω.

Μου αρέσουν τα βιβλία που η πλοκή τους εξελίσσεται σε κλειστούς χώρους. Ένα συμβατικό διαμέρισμα, ένα δείπνο, έξυπνοι διάλογοι. Δίνεται κυρίως έμφαση στις σχέσεις των πρωταγωνιστών, στις μεταξύ τους συζητήσεις (αποκαλύψεις), που τελικά οδηγούν στη δραματική κορύφωση, που έτσι κι αλλιώς, τις περισσότερες φορές, οδηγούν τα ανομολόγητα μυστικά. Μια ιστορία, βγαλμένη από τη ζωή, δομημένη άψογα από την έμπειρη πένα του Αλέξη Σταμάτη.

Για τον Αλέξη Σταμάτη έχω διαβάσει πολλά θετικά σχόλια σε βιβλιοκριτικές, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε πέσει κάποιο έργο του στα χέρια μου. Η πρώτη μου επαφή μαζί του ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου και στις περιγραφές των κριτικών (που συχνά δε με βρίσκουν σύμφωνο).

Στην ουρά με περιμένει η "Μητέρα Στάχτη" του ιδίου. Μου φαίνεται, μιας και δεν έχω ύπνο σήμερα, να το βάλω μπρος...